Dlaczego dzieci mają znaczenie w regulacji emocji

Każdy rodzic wie, jak się czuje, gdy obserwuje, jak dziecko przechodzi w spirali. Niezależnie od tego, czy chodzi o złamane zabawki, frustrujące zadanie domowe czy nagłą zmianę planów, momenty te mogą być przytłaczające zarówno dla dziecka, jak i dla opiekuna. Jednak dysregulacja emocjonalna jest normalną częścią rozwoju.

Badania z American Academy of Pediatrics pokazują, że dzieci, które uczą się samoregulacji w młodym wieku, mają tendencję do lepszych umiejętności społecznych, osiągnięć akademickich i wyników zdrowia psychicznego. Zamiast polegać na ogólnych technikach, które mogą przegapić cechę, rutyna dostosowana do unikalnego układu zmysłowego i osobowości dziecka będzie znacznie skuteczniej.

Nauka, która oparta jest na osobistym podejściu

Żadne mózgi nie przetwarzają stresu w ten sam sposób. To, co uspokoi jedno dziecko, może przesuszyć drugiego. Osobistość działa, ponieważ szanuje jego układ nerwowy i wykorzystuje jego naturalne preferencje. Na przykład dziecko, które pragnie własnej recepcji, może czuć się uspokoione, wyciskając poduszkę lub wyciskając ścianę, podczas gdy dziecko z wrażliwością słuchu może potrzebować całkowitego cisza lub białego hałasu.

Badanie opublikowane w Granice w psychologii W wyniku badań naukowych, które przeprowadzono w roku 2007 w Stanach Zjednoczonych, naukowcy wykazali, że dzieci, które mają dostęp do spersonalizowanych strategii zmysłowych, wykazują niższe poziomy kortyzolu w sytuacjach stresujących w porównaniu z dziećmi, którym podano ogólne instrukcje uspokajające.

Obserwuj sygnały niepokoju dziecka

Zanim będziesz mógł zacząć ćwiczyć, musisz rozpoznać wczesne oznaki dysregulacji, które często pojawiają się przed całkowitym załamanie.

  • /Fizyczne sygnały: Węże, zciskane pięści, wysiłek w oddychaniu lub sztywna postawa
  • Zmiany zachowania: Wynik, krótkie kroki, nagły bzdury lub odstawienie
  • Wzorce słowne: Gwałtowy ton, powtarzające się żądania lub nagła milczenie

Zapisz sobie w pamiętnik przez tydzień. Zauważ, kiedy jest dzień, jak się rozwijają sytuacje, i jak się rozwijają sytuacje.

Główne elementy skutecznej rutyny spokoju

W ramach kompleksowej rutyny nie zależy na jednym narzędziku, lecz stosuje się kolejne kroki, które prowadzą dziecko od wysokiego wzruszenia do spokoju.

Stworzenie bezpiecznej przestrzeni fizycznej

W celu zapewnienia bezpieczeństwa w pokoju, w którym znajduje się dziecko, należy włączyć rzeczy, które naprawdę go pocieszają, takie jak zwierzę, mały namiot lub dekoracja.

Ćwiczenia w zakresie oddychania i świadomości ciała

Oddychanie jest jednym z najszybszych sposobów na przebicie układu nerwowego. Ale powiedzenie dziecku, by "głęboko oddychał" rzadko działa w gorącości chwili. Zamiast tego, sprawdź, że jest zabawnie. Spróbuj "techniki gwiazd", w której wdychają, tracąc jeden punkt gwiazdny, trzymając się końca, a następnie wydychając wzdłuż następnego punktu. Możesz również użyć koła szczeniarskiego, powoli wdychając go, aby się obracał, lub pióra spoczywająca na dłoni, której nie mogą pozwolić oddychać.

Działające narzędzia zmysłowe

Wykorzystywanie narzędzi zmysłowych nie jest tylko przyczyną rozrywki, lecz też sprawdzają się w systemie nerwowym.

  • Wymagane pozycje: Podłoga na łap lub małe zwierzęta o ciężarze zapewnia głęboki ciśnienie, które może natychmiast być wylotowane.
  • Wpływ audytorski: Kopie słuchawkowe, urządzenie do odbierania hałasu białego lub odtwarzające odtwarzacze (głosy naturalne lub bicie lo-fi).
  • Przedmioty dotykowe: Wystarczy, że dziecko wybierze teksturę, którą lubi.
  • Wybory silnika doustnego: Szczotki (ołoże lub bransoletki) mogą być bardzo uspokajające dla dzieci, które potrzebują ustnego wkładu.

Zmieniające skupienie działania

Kiedy oddychanie zaczyna regulować organizm, wybierz czynność wymagającą delikatnej koncentracji.

Przewodnik krok po kroku w zakresie budowania rutyny

Teraz, kiedy rozumiesz elementy budowlane, oto proces ich złożenia w potężny, spersonalizowany plan.

Krok 1: Zidentyfikować powodzenia

Wywołujące czynności często podzielają się na przewidywalne kategorie: przejścia (opuszczenie zabawnego miejsca), przeciążenie zmysłowe (jasne światła lub głośne hałasy), zmęczenie, głód lub frustracja z wykonywanego zadania. Zapisz trzy do pięciu najważniejszych wywołujących czynności obserwujących się w ciągu dwóch tygodni. To pomoże ci pokryć rutynę uspokajania się elementem zapobiegania. Na przykład, jeśli przejścia są trudne, zacznij rutynę pięć minut przed zmianą, a nie po niej.

Krok 2: Wybierz dwie lub trzy techniki uspokajające

Nie przejmuj dziecka dziesięcio krokami. Wybierz trzy podstawowe techniki, które dobrze im pomogą. Dobry związek może obejmować: (1) ćwiczenia oddechowe, (2) narzędzie zmysłowe i (3) ciche działania. Na przykład, plan jednego dziecka może być taki: trzydychać na szczelinę, dziesięć razy przyciskać piłkę stresu, a następnie przez pięć minut obejrzeć "książkę spokoju".

Krok 3: Praktykuj w spokojnych chwilach

Największym błędem, jaki popełniają rodzice, jest wprowadzenie rutyny podczas załamania. Mózg w walce lub ucieczce nie może nauczyć się nowych umiejętności. Musisz nauczyć rutyny, gdy dziecko jest regulowane. Role-play frustrujący scenariusz"Wyobraźmy sobie, że wziąłem swoją ulubioną zabawkę. Co zrobimy?"i przejdźmy razem po krokich.

Codziennie przez tydzień ćwicz, aż kroki będą automatyczne.

Krok 4: użyj wizualnych wskazówek

Dzieci dobrze reagują na program wizualny. Zrób zdjęcia każdego kroku rutyny i wydrukuj je na małą kartkę lub wykres. Laminuj ją i trzymaj w miejscu spokoju. Dziecko może wskazać na następny krok bez mówienia. To zmniejsza obciążenie poznawcze i sprawia, że rutyna wydaje się konkretna, a nie abstrakcyjna.

Krok 5: Korygowanie w oparciu o opinie

Nie ma wcale rutyny, która by była doskonała po pierwszym próbie. Uważaj na to, co działa, a co się rozpada. Może ćwiczenia oddechowe są zbyt powolne, albo narzędzie zmysłowe jest w tej chwili nieatrakcyjne. Zrób to swobodnie. Zaproś dziecko do rozmowy: "Widziałem, że głębokie oddychanie nie pomaga dziś.

Czy chciałbyś następnym razem spróbować innego modelu oddechowego?" To daje dziecku własność i potwierdza, że rutyna jest dla niego, a nie coś, co robi się z nim.

Korzyści, które nie są tylko rozkładem

Kiedy w rodzinie staje się regularna rutyna rozluźniania się, skutki pojawiają się na zewnątrz.

Zmniejszona częstotliwość i intensywność spalania

Ponieważ rutyna aktywuje układ nerwowy para-sympatyczny na początku cyklu eskalacji, upady kończą się wcześniej i zdarzają się rzadziej.

Zwiększona samoregulacja i niezależność

Wraz z upływem czasu dziecko włączy się w rutynę. Słyszy się, jak przed badaniem murmuruje "oddech z koła koła" lub jak bez żadnego zaproszenia sięga do piłki stresu.

Silniejsze połączenie rodziców i dzieci

Wykorzystanie wspólnej rutyny uspokajania się jest aktem współpracy, a nie kontroli. Wykazujesz empatię i szacunek dla doświadczenia dziecka.

Częste pułapki i jak je uniknąć

Nawet najlepszy plan może się zwieść.

Routine odrzucona w tej chwili

Jeśli dziecko odmawia zaangażowania w sytuację, nie zmuszaj go do tego. Odwróć się i zaproponuj rutynę później, gdy się zjawią. Możesz powiedzieć: "Przyjdę do spokojnego miejsca, gdy będziesz gotowy".

Nadmiernie skomplikowanie kroków

Zbyt wiele wyborów może przytłaczać dziecko. Trzymaj podstawową rutynę krótką i prostą. Zawsze możesz dodać różnorodność później. Trzy kroki są idealne dla przedszkołowych, podczas gdy dzieci w wieku podstawowym mogą wykonać cztery lub pięć kroków.

Niezgodność między opiekunkami

Jeśli dziadek, opiekunka lub partner stosują inną metodę, dziecko otrzymuje zróżnicowane sygnały.

Dostosowanie rutyny do różnych wieków

Te same zasady mają zastosowanie w dzieciństwie, ale wykonywanie zmian wraz z rozwojem.

Dzieci (w wieku 2-4 lat)

Uważaj, że rutyna jest prowadzona przez dorosłych. Używaj maksymalnie dwóch kroków i polegaj na odczuciach. Warmą przytułą, dźwięk, miękką kołnierz może wystarczyć. Dzieci nie potrafią wyrazić preferencji, więc musisz obserwować i zgadnąć. W tym wieku celem jest współregulacja.

Dzieci w wieku szkolnym (w wieku 5-10 lat)

Dzieci te mogą uczestniczyć w tworzeniu rutyny. Mogą wybrać własne narzędzia zmysłowe i ćwiczenia oddechowe. Używajcie wykresu wizualnego w sposób widoczny. Nauczcie ich nazwy rutyny"plan paliwa rakietowego" lub "moje spokojne zestaw", aby poczuli własność.

Dzieci w wieku 11 lat i więcej

Dzieci starsze potrzebują autonomii. Przedstaw rutynę jako sugestię, a nie wymóg. Niech sama ją zaprojektują, z tobą jako konsultantem. Dla nastolatków rutyna spokoju może wyglądać jak słuchanie muzyki w swoim pokoju, piszenie w dzienniku lub korzystanie z aplikacji, takiej jak Breathe. Szanuj ich prywatność i pozwól im wybrać, kiedy ją używać.

Kiedy szukać wsparcia specjalistycznego

Jeśli zaburzenia trwają codziennie, trwają ponad godzinę, polegają na agresji lub samozranieniu lub zakłócają szkołę i przyjaźń, rozważ konsultację z pediatrą lub terapeutą dzieci.

Więcej informacji na temat przetwarzania i samoregulacji zmysłowych można znaleźć w Szpital dziecięcy w Filadelfii - Zapewniają doskonałe wskazówki. 0 do 3 Organizacja ma również praktyczne wskazówki dla młodszych dzieci. Amerykańska Akademia Psychiatrii Dziecka i Młodzieży zawiera oparte na dowodach zalecenia dotyczące strategii regulacji emocjonalnej.

Ostatnie myśli o budowaniu trwałego spokoju

Wykorzystanie spersonalizowanej rutyny uspokajania się jest jedną z najbardziej kochających inwestycji, które możesz zrobić w zdrowie emocjonalne dziecka. Nie jest to szybkie rozwiązanie, ale proces wspólnego uczenia się i dostosowywania się.

Celem nie jest dziecko, które nigdy się nie rozgniewa, ale dziecko, które wie, co robić, gdy jest zdenerwowane.