Rozumienie strachu przed porażką

Strach przed porażką, czasami nazywany atychiphobia, jest intensywną obawą o popełnienie błędów lub niedostateczne osiągnięcia oczekiwań. Może wynikać z wielu źródeł wspólnych w środowisku dziecka. Wysokie oczekiwania rodzicielskie lub społeczne często są na szczycie listy: gdy dzieci czują, że ich wartość jest związana z osiągnięciami, mogą uniknąć wyzwań w celu ochrony swojego wizerunku. Ciśnienie i porównanie z rówieśnikami odgrywają również rolę, zwłaszcza w konkurencyjnych salach lekcyjnych lub pozalekcji, w których status społeczny jest związany z wydajnością.

Powszechne oznaki niepowodzenia w niepokoju obejmują odmowę próby nowych czynności, uzasadnienie uniknięcia zadań, rezygnację przy pierwszym oznakie trudności, stałą samokrytykę lub objawy fizyczne, takie jak żołądek przed badaniami lub występami. Wcześnie rozpoznawanie tych zachowań pozwala rodzicom i wychowawcom wtrącić się zanim strach zaciera się w zakorzenienie. Ważne jest, aby rozróżnić między zdrowym szacunkiem do podejmowania dobrych decyzji a paralizującym strachem, który uniemożliwia wzrost. Badania z American Psychological Association wskazują, że dzieci, które otrzymują ciepło i strukturę, są bardziej odporne na niepowodzenie. Więcej informacji na temat nauki o niepowodzeniach w rozwoju dziecka, patrz Zasoby APA w zakresie dzieci i niepowodzenia- Nie.

Dzieci mogą również absorbować strach przed porażką z wiadomości medialnych, porównań w mediach społecznościowych, a nawet złośliwych pochwał, które koncentrują się głęboko na wynikach. Dzieci, które słyszą, że "Jesteś tak utalentowany", gdy osiągają sukces, mogą wewnętrznie zrozumieć, że talent jest ustalony, dzięki czemu błędy są zagrożeniem dla ich tożsamości.

Jak pokonać strach przed porażką bez zmartwienia

W ramach strategii podkreślono, że nie należy wyeliminować porażki, lecz wprowadzać je w nowe ramy jako naturalną część wzrostu.

1. Rozwijaj swój umysł

Wśród dzieci, które są w stanie rozwijać się, jest Carol Dweck, która prowadzi badania nad stałym umysłem, a nie rozwijającym się. wysiłek, strategie i wytrwałośćW przypadku dzieci, które nie są w stanie to zrobić, dodać "...ale". To proste przesunięcie oznacza przyszłe opanowanie. Zachęcaj do refleksji po porażkach: "Co się z tego nauczyłeś, co pomoże następnym razem?" Kluczem jest spójność; język rozwoju musi być używany zarówno w sukcesie, jak i w trudności. Z czasem dzieci internalizują, że porażka jest krokiem, a nie punktem końcowym.

Dla głębszego badania, książka Carol Dweck Mentalność: Nowa psychologia sukcesu Oferuje kompleksowe wskazówki. Mentalność działa w celu uzyskania praktycznych strategii stosowanych w domu lub w klasie.

2. Stwórz bezpieczne środowisko do próby

Dzieci potrzebują psychologicznego sieci bezpieczeństwa, aby podejmować ryzyko. To wymaga bezwarunkowego pozytywnego rozpatrzenia: daj im znać, że twoja miłość nie zależy od sukcesu. Dziecko, które czuje się akceptowane bez względu na wynik, będzie bardziej skłonne spróbować. Zapewnij możliwości eksperymentowania z niskimi stawkami, gdzie niepowodzenie ma minimalne konsekwencje, takie jak ucząc się hobby, gotowanie prostego receptu lub budowanie bloków. Święć próbę, a nie tylko wynik.

Na przykład w klasie uczniowie mogą ponownie składać zadania po otrzymaniu opinii. W domu zachęcaj do ponownego wykonania projektu rzemieślniczego zamiast wyrzucenia go po pomyłce. Te proste dostosowania normalizują ideę, że pierwsze próby są rzadko ostateczne i że ulepszenie jest zawsze możliwe.

3. Naucz się radzić sobie z lękiem

Strach przed porażką często towarzyszy objawom niepokoju fizycznego: bijące serce, płytkie oddychanie, poćkane dłonie. Osiąganie dzieci konkretnymi technikami radzenia sobie z tym pomaga im zarządzać dyskomfortem bez uniknięcia zadania. Naucz głębokiego oddychania za pomocą metody "4-7-8" (oddychanie przez 4 sekundy, utrzymywanie przez 7, wydychanie przez 8) lub prosty oddychanie brzucha.

Aby uzyskać więcej opartych na dowodach strategii radzenia sobie z problemami, Strona internetowa Kanady oferuje dla dzieci sprzyjające rodzicom zasoby i arkusze robocze.

4. Znowu przedstaw znaczenie porażki

Wiele dzieci pochłania pomysł, że porażka jest czymś, z czego trzeba się wstydzić. Aktywne odtwarzanie jej może zmniejszyć stigmatę. Wprowadź koncepcję "niepowodzenia" nauczyć się czegoś cennego z każdego powodzenia. Użyj aktywności "powtórzenia porażki": wylicz błędy i wyuczone lekcje. To może być wykonywane jako ćwiczenie rodzinne.

Oddzielić działanie od osoby: powiedz "Ten plan nie zadziałał" zamiast "niepowodłeś". Podkreśnij odwagę potrzebną, aby spróbować czegoś trudnego, niezależnie od wyniku. Kiedy dzieci zrozumieją, że porażka to dane, a nie wyrok, stają się bardziej skłonne podejmować krytyczne ryzyko. Ta zmiana jest obliczana dla długoterminowej odporności. Możesz również podzielić się historiami wynalazków urodzonych z błędów, takich jak wynalazek mikrofalowy lub penicyliny, aby zilustrować błędy, które często prowadzÄ

5. Stawiaj realistyczne oczekiwania i stopniowo zwiększaj wyzwanie

W przypadku dzieci, które mają większe doświadczenie w pracy, nie należy się wchodzić w skład tych, które są w stanie się rozwijać, ale w skład tych, które są w stanie się rozwijać, należy podjąć decyzję, która jest ważna. Centrum Harvard w dziedzinie rozwijającego się dzieckaW przypadku dzieci, które mają problemy z publicznym wystąpieniem, na przykład, jeśli dziecko ma problemy z wypowiedziami przed zwierzęciem, a następnie przed małą grupą rodzinną, a następnie przed większą publicznością.

6. Zamiast etykiet użyj opisowych informacji

Wyniki, które oznaczają dziecko jako "przyzwoite" lub "talentowe", mogą nieświadomie powodować strach przed porażką, ponieważ dziecko może uniknąć trudnych zadań, aby zachować tę etykietę. Zamiast tego używaj informacji opisowych, które koncentrują się na konkretnych zachowaniach i strategiach. Na przykład: "Zobaczyłem, że uważnie sprawdziłeś swoją pracę przed jej złożeniem" lub "Wykorzystanie koloru w tym rysunku naprawdę wyróżnia przedmiot".

Dodatkowe wskazówki dla rodziców i nauczycieli

Poza podstawowymi strategiami, konkretne codzienne działania mogą wzmocnić zdrowe nastawienie do błędów. Modelować zdrowe nastawienie do porażki poprzez dzielenie się własnymi doświadczeniami; dzieci uczą się więcej z tego, co widzą niż słyszą. Unikaj porównania z siostrami lub kolegami z klasy; każde dziecko rozwija się w swoim własnym tempie. Zachęcaj refleksję po sukcesach i porażkach: co zadziałało? Co byś próbował inaczej? Zapewnij konsekwentne zapewnienie nie puste pochwały, ale prawdziwe uznanie wysiłku.

Ogranicz ekspozycję na perfekcyjność w mediach lub w środowiskach konkurencyjnych, w których zwycięstwo jest nadmiernie podkreślone. Pozwoli doświadczyć niewyrażających emocji zamiast spieszania się naprawić wszystko. Siedząc z rozczarowaniem uczy odporności. Święć "piękne błędy", które prowadzą do nieoczekiwanych uczenia się lub kreatywności.

Kolejna przydatna technika to wprowadzenie "niepowodzenia dnia" na stole obiadowym lub w klasie. Każdy z nich w kolejce dzieli się błędem i jedną z rzeczy, których się z niego nauczył.

Rola rodziców i nauczycieli

Zarówno rodzice, jak i nauczyciele odgrywają wyjątkową rolę w kształtowaniu reakcji dziecka na porażkę. Spójność między domem a szkołą jest idealna, ale nawet jeden dorosły wspierający może znacząco zmienić sytuację. Dla rodziców dom jest pierwszym miejscem szkoleniowym. Mogą uczciwie zbadać swoje własne oczekiwania: czy projektuje niewypełnione ambicje?

W przypadku nauczycieli nauczyciele mają głęboki wpływ na kulturę w klasie. Praktyki, które zmniejszają strach przed porażką, obejmują umożliwienie ponownego powtarzania lub rewizji zadań, aby podkreślić naukę w trakcie jednorazowej pracy. Wykorzystanie opisowej opinii zamiast ocen do pracy kształcującej pomaga uczniom skupić się na poprawie. Stworzenie ściany "oops" w klasie, w której uczniowie dzieli się błędami i to, co nauczyli się, wspiera poczucie społeczności i normalizację ryzyka. Wyraźnie nauczanie o neuroplastyczności ideę, że mózg rośnie z wysiłkiem i błędami umożliwia uczniom przyjmowanie wyzwań.

Zasoby NASP dotyczące odporności akademickiej- Nie.

W tym celu nauczyciele mogą również przeprowadzić badania nad własnymi przekonaniami o niepowodzeniach. Nauczyciele, którzy modelują myślenie wzrostu poprzez dzielenie się swoimi wyzwaniami uczenia się, tworzą w klasie atmosferę, w której błędy są bezpieczne.

Kiedy szukać pomocy specjalistycznej

Chociaż większość lęków przed porażką można rozwiązać tymi strategiami, są czasy, gdy jest uzasadniona interwencja zawodowa. Jeśli strach znacznie zakłóca codzienne funkcjonowanie odmawiając uczęszczania do szkoły, unikając wszystkich nowych działań lub często występując w atakach paniki może to wskazywać na zaburzenie lękowe. Objawy fizyczne, które są ciężkie lub trwałe, również zasługują na uwagę. Jeśli dziecko wyraża beznadziejność lub mówi o całkowitym zrezygnowaniu, mogą wystąpić podstawowe warunki, takie jak ogólne zaburzenie lękowe lub depresja. Strona internetowa Kanady Ponadto, w ramach programu "Przezwój i rozwój" w ramach programu "Przezwój i rozwój" (Przez rozwój) Amerykańska Akademia Psychiatrii Dziecka i Młodzieży dostarcza rodzinom kartki informacyjne o tym, kiedy i jak szukać pomocy.

Rodzice nie powinni uważać, że szukając pomocy profesjonalnej jest to oznaka ich niepowodzenia.

Wniosek

Zwalczanie lęku przed porażką dziecka nie oznacza, że dziecko będzie się rozczarować. Chodzi o wyposażenie go w narzędzia do radzenia sobie z porażkami z odwagą i ciekawością. Poprawając nastawienie wzrostu, tworząc bezpieczne środowisko, nauczając umiejętności radzenia sobie z porażką, przekształcając porażkę jako normalną część uczenia się i zapewniając konsekwentne wsparcie, rodzice i wychowawcy mogą zmniejszyć niepokój bez nieświadomej zwiększenia presji. Najpotężniejszym przesłaniem, które możemy wysłać, jest to: Twoje wysiłki są ważniejsze niż twoje wyniki, a błędy są zaproszeniami do wzrostu. Każde dziecko w pewnym momencie nie powiodnie.

Z odpowiednim wsparciem może nauczyć się niepowodzenia bez poczucia porażki i to jest umiejętność, która będzie służyć mu przez całe życie.