Kiedy dziecko krzyczy na podłodze supermarketu, ponieważ odmówiłeś kupienia cukierki, lub gdy osiemletnie dziecko nieprzewodziwie płacze, ponieważ w trakcie gry wpadło wi-fi, trzeba mieć wszelkie siły, aby nie dołączyć do nich w swoim własnym rozpadzie.

Ale tutaj jest kluczowa wgląd, który zmienia wszystko: Twoja zdolność do zachowania spokoju w środku chaosu jest jedynym z najsilniejszych narzędzi, jakie masz. Dzieci nie uczą się uspokoić, gdy im się powiesz, by się uspokoiły, ale uczą się pożyczając twój spokój. To jest nauka współregulacji. Dobra wiadomość jest taka, że uspokajanie emocjonalne jest umiejętnością, a nie cechą osobowości. Z odpowiednimi strategiami możesz zbudować je jak każdą inną mięśnik.

W tym artykule dowiesz się dokładnie, co dzieje się w mózgu podczas rozpadu dziecka, jak rozpoznać i rozbroić własne wyzwalacze emocjonalne, praktyczne techniki utrzymania się w centrum w ciepłej chwili i długoterminowe nawyki, które budują odporność, aby następna burza była trochę bardziej zarządzalna.

Ukryte koszty utraty chłodu

Zanim zaczniemy mówić, jak zachować spokój, warto być szczery o tym, co jest na ryzyku. Harvard Center on the Developing Child W przypadku dzieci, które nie są w stanie odpowiedzieć na stres, w przypadku opiekuna, poziom kortyzolu pozostaje wysoki, co utrudnia ich uspokojenie się i z czasem zmienia sposób, w jaki mózg uczą się radzić sobie ze stresem.

W przypadku rodziców, którzy tracą kontrolę nad emocjami, sytuacja często się eskalauje, przekształcając pięciominutowy spadek w czterdziestuminutową walkę o władzę.

Wzrost emocjonalny: dlaczego rozpad dziecka sprawia, że się nie czujesz

Rozumienie, dlaczego tak mocno reagujesz, to pierwszy krok do zdobycia kontroli. Ten rozpływ ciepła w klatce piersiowej, napięcie szczęki, wzrastający impuls do krzyczecia to nie jest wadą charakteru. To jest starożytny mechanizm przetrwania układu nerwowego, znany jako walka, ucieczka lub reakcja na zamrożenie.

Kiedy dziecko krzyczy, amygdala mózgu interpretuje wysoki hałas i stres emocjonalny jako zagrożenie. Sygnalizuje to na nadnerczach, aby uwalniały kortyzol i adrenalinę. Szybszy tętno, podwyższony ciśnienie krwi, a przedprzestronna kora - logiczna, rozumowująca część mózgu - częściowo odłącza się. Dlatego w środku załamu nie możesz myśleć prosto.

Powszechne wyzwalające emocje rodziców

  • Szkoda i wyrok: Obawy, że obcy osądzają twoje rodzicielstwo lub że zachowanie dziecka źle odzwierciedla cię.
  • - Nie mogę. Już się przejmują z powodu braku snu, stresu z pracy lub wielu dzieci.
  • Niezdrowe wspomnienia z dzieciństwa: Jeśli jako dziecko byłeś zawstydzony lub ukarany za swoje uczucia, to rozpływ twojego dziecka może wzbudzić zakopany ból.
  • Perfekcjonizm: Wiara, że dziecko dobrych rodziców nigdy nie ma upadków.

Zidentyfikowanie, który z wyzwalających działa dla ciebie w danym momencie, jest jak włączenie światła w ciemnym pokoju.

Strategie natychmiastowego uspokajania w czasie kryzysu

Kiedy zaczyna się krzyczeć, masz niewielkie możliwości interwencji z własnym układem nerwowym.

Fizyologiczne wzdychanie

W ten sposób można obniżyć tętno i przekazać bezpieczeństwo mózgu. Wdechnij głęboko przez nos, ale zamiast natychmiast wydychać, weź krótki kawałek powietrza, aby wpełni nadmuchać płuca. Następnie wydychaj powoli przez usta z zrelaksowanym wdechem. Powtórz to dwa lub trzy razy. Technika ta aktywuje nerw niejasny i zmienia autonomiczny układ nerwowy z sympatyczny (walka / lot) do parasympatyczny (pocznienie / trawienie).

Nalepkuj swoje emocje

Badania z neuro nauk pokazują, że po prostu nazwa emocji zmniejsza jej intensywność. Czuję się teraz zła. Albo Czuję się zawstydzony. To przywraca korektę przedczołową, dając ci chwilę jasności.

Położenie fizyczne

Jeśli stoisz, mocno wciskaj podłogę. Jeśli siedzisz, umieść obie stopy na ziemi i przyciskaj dłonie. Poczuj, jak twoje ciało jest w kontakcie z twardą powierzchnią. Policz trzy rzeczy, które widzisz w pokoju.

Spokojnie głosuj i nie mów

Mózg dziecka jest podłączony do twojego stanu emocjonalnego. Jeśli mówisz szybkimi, wysokimi tonami, wzrasta ich wzruszenie. Zamiast tego, celowo mów wolniejszym, niższym, miększym tonem. Jestem tutaj. Jesteś bezpieczny.

Wspólnie możemy to naprawić. Nie chodzi tu o uspokojenie dziecka, ale o zapewnienie spokojnego układu nerwowego, z którym może się połączyć.

Stwórz fizyczny przestrzenię bez rezygnacji

Jeśli czujesz, że chcesz powiedzieć coś, czego będziesz żałował, możesz zrobić krok wstecz, odwrócić się nieco na bok i oddychać głęboko. Potrzebuję chwili, by uspokoić swoje ciało, żeby ci pomóc. To uczy dziecka, że silne uczucia nie oznaczają, że odchodzisz lub wystrzelasz, ale tylko, że zatrzymasz się.

Siła współregulacji: jak twój spokój zmienia ich

Współregularność jest procesem, w którym dziecko pożycza zdolność regulacyjną opiekuna. Jest to podstawa przywiązania i rozwoju emocjonalnego. Kiedy jesteś spokojny, obniżony tętno i zrelaksowany wyraz twarzy wysyła sygnał do mózgu dziecka, który mówi:

W czasie, wielokrotne doświadczenia współregulacji przewodzą ścieżki neuronowe do samoregulacji. Każdy rozkład, który przechodzisz spokojnie, jest budową dla ich przyszłego zdrowia emocjonalnego.

Nie poddajesz się wymaganiom ani nie ignorujesz niewłaściwego zachowania. Po prostu odmawiacie walki z ogniem ogniem.

Wzmocnienie odporności emocjonalnej w czasie kryzysów

Trzy dni temu, gdy się rozpada, nie można zachować spokoju, jeśli już się wyczerpujesz emocji.

Codzienny praktyk uważności

Nie musisz siedzieć na poduszku przez dwadzieścia minut. Nawet dwie minuty uważnego oddychania każdego ranka mogą przywrócić twoją reakcyjność.

Aby uzyskać wprowadzenie, rozważ takie zasoby jak Przewodnik dla początkujących- Nie.

Uprawiaj swoje potrzeby

Wiele rodziców, zwłaszcza matek, ma toksyczną przekonanie, że muszą być dostępni swoim dziecku 24/7. To nie jest zrównoważone. Potrzebujesz przerw. Potrzebujesz czasu, aby być osobą, a nie tylko rodzicem.

Rozmawiaj z nim

Wyszukiwanie sprawia, że wszystko czuje się większe. Znajdź bezpieczną osobę - partnera, brata, przyjaciela rodzica - i bądź szczery w swoich walkach. Zgubiłem dziś, krzyczałem i wtedy czułem się okropnie. Wśród społeczności internetowych, które są takie jak Forumy edukacyjne może również zapewnić połączenie.

Zmienić swoje oczekiwania

W przypadku dzieci, które nie są w stanie wychować się w sposób normalny, nie ma to żadnego znaczenia, ponieważ w przypadku dzieci, które nie są w stanie wychować się w sposób normalny, są to normalne reakcje na zaburzony układ nerwowy. Organizacja od zera do trzech Kiedy udaje się, że dziecko jest w stanie rozkładać się w depresję, a nie w stanie się zaatakować, często wraz z nim rozpływa się emocjonalna gniew.

Po burzy: naprawa i połączenie

Niezależnie od tego, jak bardzo się starasz, nie będziesz zawsze spokojny. Stracisz złość. Powiesz rzeczy, których żałujesz. To część bycia człowiekiem. Najważniejsze, co możesz zrobić po spadku, czy dobrze sobie z tym poradziłeś, czy nie, to naprawa.

Rozmowa o naprawie

Kiedy wszyscy będą spokojni, usiądź z dzieckiem i przyjmij to, co się stało. Widziałem, że wcześniej byłeś bardzo zdenerwowany. Przepraszam, że krzyczałem. Nie tak chciałem odpowiedzieć. To jest przykład odpowiedzialności i uczciwości emocjonalnej, nie podważa twojej władzy, ale buduje zaufanie.

Odpowiadanie za pomocą gry lub dotyku

Dzieci często czują się przerażone lub odłączone po dużym wybuchu emocjonalnym. Oferujcie fizyczną bliskość: przytulić się, troszczyć się o plecy, siedzieć obok siebie czytając książkę. Zabawne interakcje mogą również przywrócić ton emocjonalny. Klika, głupie głos lub cicha gra wysyła sygnał, że związek jest nienaruszony i bezpieczny.

Naucz umiejętności w neutralnym czasie

Kiedy rozpływ jest odległą pamięcią, czytaj książki o uczuciach, ćwicz głębokie oddychanie razem lub graj w rolę, co robić, gdy się czujesz zły.

Kiedy szukać pomocy specjalistycznej

Chociaż rozkład jest normalny, czasami jest to sygnał czegoś głębszego. Jeśli rozkład dziecka jest bardzo częsty, trwa dłużej niż trzydzieści minut, polega na agresji wobec siebie lub innych, albo towarzyszy opóźnienia języka lub trudności ze snem, warto skonsultować się z pediatrą lub psychologiem dziecięcym. Podobnie, jeśli okazuje się, że twoje własne reakcje emocjonalne są ciągle przeważające, co prowadzi do uczuć depresji, gniewu lub bezradności, poszukiwanie terapii dla siebie jest oznaką siły, a nie porażki.

Rodzicielstwo nie polega na eliminowaniu upadków, ale na uczeniu się tańczyć w deszczu. Za każdym razem, gdy zatrzymujesz się, oddychasz i wybierzesz spokojną reakcję, nie zarządzasz tylko jedną chwilą. Uczysz swoje dziecko i siebie, że emocje są tymczasowe, łącze jest silne, a miłość może przetrwać nawet najtrudniejsze uczucia.

Następnym razem, gdy dziecko się rozpadnie, pamiętaj o tym, że twój spokój jest jego kotwicą.