Dlaczego zrozumienie lęku dzieciństwa jest ważne

Lęk u dzieci nie jest po prostu nieśmiałością lub fazą, w której będą się rozwijać. Jest to prawdziwa reakcja fizjologiczna i psychologiczna, która może głęboko kształcić, jak dziecko doświadcza świata. Dla rodziców, nauczycieli i pracowników służby zdrowia ważne jest rozróżnienie między typowymi lękami rozwojowymi a lękiem klinicznym.

Złamania w dzieciństwie są jednym z najczęstszych stanów zdrowia psychicznego, które dotykają młodych ludzi. Narodowy Instytut Zdrowia UmysłowegoW tym artykule przedstawiono kompleksowy przegląd sposobu identyfikacji zachowań związanych z lękiem u dzieci i praktyczne, oparte na dowodach strategii skutecznego zarządzania nimi.

Rozpoznawanie objawów lęku u dzieci

Niemowlęta często nie potrafią wyrazić swoich uczuć, dlatego ich niepokój pojawia się poprzez zachowanie, fizyczne skargi lub regresję.

Wskaźniki emocjonalne i behawioralne

Dzieci z niepokojem często wykazują reakcję emocjonalną, która wykracza poza okresowe obawy.

  • Trwałe obawy lub lęki codzienne sytuacje, takie jak chodzenie do szkoły, przyjęcie urodzinowe lub wizyta u lekarza.
  • Nadmierna potrzeba zapewnienia/Pytając wielokrotnie, /co jeśli? /pytając o potwierdzenie, /że wszystko będzie dobrze.
  • Roztrzęsienie lub wybuch gniewu Niektóre z nich są często w stanie wyzwania lub rozpędu u małych dzieci.
  • Trudność przyczepienia lub separacji, zwłaszcza w przypadku rozstania się od rodzica lub opiekuna.
  • Płacz lub mrozenie w nowych lub niewielkich sytuacjach stresujących.

Objawy fizyczne, które naśladują chorobę

Często lęk jest wyrażany jako niewygodne fizyczne uczucie.

  • Żołądek lub nudności, zwłaszcza przed szkolnymi lub społecznymi imprezami.
  • Ból głowy lub napięcie mięśni bez rozpoznawalnej przyczyny medycznej.
  • Szybkie bicie serca lub niedostatek oddechu w przewidywanych stresujących chwilach.
  • Uciążenie i zaburzenia snu, w tym trudności z zasnąciem, nocnym budzeniem lub koszmarami.

W przypadku gdy objawy fizyczne pojawiają się wielokrotnie w przewidywalnych okolicznościach, np. w niedzielę wieczorem przed tygodniem szkolnym, niepokój jest silnym podejrzanym.

Czerwone flagi społeczne i akademickie

Niepokój często niszczy zdolność dziecka do zaangażowania się z rówieśnikami i uczestnictwa w zajęciach w klasie.

  • Odmowa szkolna lub częste wnioski - Odwiedzić pielęgniarkę.
  • Wzrost stopni pomimo wcześniejszych silnych osiągnięć.
  • Perfekcjonowanie powodują to wielokrotne wymazanie pracy, odmowa oddawania zadań lub ekstremalne cierpienie z powodu błędów.
  • Wyrzucanie społeczne, takie jak siedzenie sam na obiedzie, unikanie pracy w grupie lub odmowa spotkań z zabawkami.
  • Trudność koncentracji lub pojawiają się w odległości podczas szkolenia.

W ten sposób zachowania mogą być błędnie interpretowane jako lenia, opozycja lub brak motywacji.

Powszechne rodzaje chorób lękowych w dzieciństwie

Chociaż u każdego dziecka występuje niepokój w sposób wyjątkowy, lekarze stosują kilka wyraźnie określonych kategorii, które pomagają w prowadzeniu leczenia.

Zmiana ogólnego lęku

Dzieci z ogólną zaburzenią lękową (GAD) doświadczają nadmiernego, niezasiągalnego zmartwienia w wielu sprawach, w tym w zakresie zdrowia rodziny, wyników w szkole, wydarzeń światowych i własnej kompetencji.

Rozstanie - zaburzenie lękowe

Dzieci z niepokojem separacji obawiają się, że podczas ich separacji coś straszliwego stanie się z osobą, która ich opiekuje, co doprowadzi do odmowy szkoły, zakłócenia snu i stresu fizycznego w czasie odjeżdżania.

Zaburzenie lękowe

Z powodu tego problemu dzieci mogą unikać rozmowy w klasie, przyjaźni, jedzenia przed innymi lub uczestnictwa w zajęciach pozaszkocznych.

Specyficzne fobii

W dzieciństwie często występują intensywne, irracjonalne obawy przed konkretnymi obiektami lub sytuacjami, takimi jak psy, burzy, igły lub ciemność.

Zaburzenie paniki

Chociaż u młodszych dzieci jest to mniej częste, u starszych dzieci i młodzieży może wystąpić zaburzenie paniki. Pojawia się to nagłe, nieoczekiwane ataki paniki towarzyszące fizycznym objawom, takim jak uderzenie serca, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy i poczucie zbliżającego się zgonu.

Co powoduje w dzieciach niepokój?

Z tego powodu w rodzinie nie ma żadnej przyczyny, ale jest ona spowodowana złożoną interakcją czynników biologicznych, psychologicznych i środowiskowych.

Czynniki genetyczne i biologiczne

Badania pokazują, że lęk jest częstym częścią rodziny. Dzieci, które mają krewnego pierwszego stopnia z zaburzeniem lękowym, są również w większym ryzyku. Chemia mózgu również odgrywa rolę; nierównowaga w neurotransmiterach, takich jak serotonina i norepinefryna, może wpływać na sposób, w jaki mózg przetwarza sygnały strachu i stresu. Temperament zidentyfikowany na wczesnym etapie życia, taki jak wysoka hamująca zachowanie u małych dzieci, jest znanym przewidywnikiem późniejszego lękowania.

Wypłynki środowiskowe

W dzieci, które są już predyspozycyjne do tego, może to być coś, co sprawia, że dzieci są bardziej lękowe.

  • Główne przejścia w życiu, takie jak przeniesienie się, rozpoczęcie nowej szkoły, rozwód rodziców lub urodziny brata i siostry.
  • Ciśnienie akademickie z wysokich zagrożeń, środowiska konkurencyjnych lub nierealistycznych oczekiwań.
  • Wydarzenia traumatyczne/w tym wypadki, choroby, śmierć bliskiej osoby lub świadkiem przemocy.
  • Czynniki stresujące społeczne - jak przemoc, konflikt przyjaźni lub wykluczenie społeczne.
  • Dynamika rodziny, w tym niepokój rodziców, nadmierna ochrona lub duże konflikty w domu.

W. Amerykańskie Stowarzyszenie Psychologiczne Podkreśla, że choć takie doświadczenia same w sobie nie powodują zaburzeń lękowych, mogą wpłynąć na wrażliwe dziecko w cykl lęku i uniknięcia, który staje się samoutwarzający.

Praktyczne strategie zarządzania lękiem w dzieciństwie

W przypadku dziecięcych problemów z niepokojem, które są często często często często często często często często często zdarza się w dziecięcych przypadkach, nie ma się co do tego, że nie ma się co do tego, by z nimi radzić.

Buduj spokój i przewidywalne otoczenie

Dzieci z niepokojem rozwijają się w rutynie i strukturze. Kiedy świat czuje się nieprzewidywalny, system alarmowy mózgu pozostaje w stanie wysokiego ostrzeżenia. Rodzice mogą stworzyć bezpieczeństwo poprzez:

  • Ustanowienie spójnych codziennych rutyn Przewidywalne zmiany zmniejszają niepewność.
  • Przygotowanie dzieci do zmian z góry Na przykład: “W jutro mamy szkolne ćwiczenia ogniowe. Będzie głośno, ale nauczyciel pokaże ci dokładnie, co robić.”
  • Ograniczanie narażenia na stres, w tym w wiadomościach o przerażających wydarzeniach, które dziecko może nie mieć kontekstu do przetwarzania.
  • Wymaganie miejsca spokoju w domu, gdzie dziecko może się wycofać, gdy jest przepełnione, wyposażone w urządzenia czujące, takie jak ciężar koc, miękkie oświetlenie lub uspokajająca muzyka.

Utrzymuj emocje bez wzmocnienia strachu

W tym przypadku, jeśli dziecko ma się czego obawiać, może się nie obawiać, że nie będzie się nim stać.

  • Widzę, że teraz się naprawdę boisz.
  • Twój mózg mówi ci, że jest niebezpieczeństwo, ale wiemy, że to bezpieczne miejsce.

W miarę upływu czasu dzieci uświadamiają sobie, że mogą tolerować strach i że nie zdarza się rzadko tego, czego się obawiają.

Nauczanie odpowiednich do wieku umiejętności radzenia sobie z problemem

Dzieci korzystają z konkretnego zbioru narzędzi strategii, które mogą niezależnie wykorzystać, gdy pojawia się niepokój.

Oddychanie i techniky na podstawie ciała

Głębokie oddychanie aktywuje nerw niewyraźny, który uspokaja układ nerwowy.

  • Oddychanie balonem: Oddychaj powoli, jakby wpadł balon w brzuch, trzymaj trzy sekundy, a potem wydychaj powoli, jakby wypuściłeś powietrze.
  • Oddychanie: Wdychaj przez 5 sekund, trzymaj przez 5 sekund, wydychaj przez 5 sekund.
  • Postępujące rozluźnienie mięśni: Zacznij od palców, napię każdą grupę mięśni przez pięć sekund, a następnie uwolnić.

Techniki oparte na myśleniu

Strategie poznawczo-behawioralne pomagają dziecku rozpoznać i wyzwaniać niepokojące myśli.

  • - Niepokojący detektyw: Zaprosi dziecko, by zbadało się w tym niepokojącym myśl jak detektyw.
  • Czas na obawy: W ciągu każdego dnia wyznacz określoną dziesięćminutową porę, w której dziecko może wyrazić swoje obawy.
  • Test najlepszego przyjaciela: Zapytaj, co byś powiedział swojemu najlepszemu przyjacielowi, gdyby miał takie obawy?

Stopniowe ujawnienie i odważne praktyki

W przypadku dzieci, które unikają sytuacji, w której się obawiają, mózg otrzymuje wiadomość: "Uciekłem z niebezpieczeństwa", która wzmacnia strach.

Rodzice mogą pomóc, rozdzielając obawone sytuacje na małe, łatwe do zarządzania kroki.

  1. Podnieś rękę w klasie bez słowa.
  2. Odpowiedz na pytanie "tak lub nie", gdy cię zaproszą.
  3. Zadaj przygotowany pytanie nauczycielowi.
  4. Czytaj jedno zdanie głośno podczas czytania w grupie.
  5. Zrób krótką prezentację rodzinie w domu.

Celem jest stworzenie korygujących doświadczeń emocjonalnych, dzięki którym dziecko nauczy się, że nie nastąpi tego, czego się obawia i że może sobie poradzić, nawet jeśli tak się stanie.

Współpraca ze szkołą

W związku z tym, że dzieci spędzają tak dużo czasu w szkole, współpraca z nauczycielami jest niezbędna.

  • Dziecko może się zgłosić w ciągu dnia do wyznaczonego bezpiecznego dorosłego.
  • Pozwolenie na krótką przerwę w spokojnym miejscu, gdy jest przepełnione.
  • Alternatywne sposoby na pokazanie nauki, takie jak prezentacje pisemne zamiast ustne.
  • Powtórzenie ćwiczeń przeciwpożarowych lub ćwiczeń zamknięcia, aby dziecko dokładnie wiedziało, czego się spodziewać.
  • Plan stopniowego powrotu do szkoły po odmowie szkoły, począwszy od częściowych dni lub skróconych dni.

W. Instytut Umysłu Dziecka oferuje doskonałe zasoby na rzecz zarządzania odrzuceniem szkolnym i budowania skutecznych partnerstw z pracownikami szkół.

Kiedy szukać wsparcia specjalistycznego

Chociaż wiele dzieci doświadcza niepokoju, który dobrze reaguje na zmiany środowiska i wsparcie rodziców, w niektórych przypadkach wymaga się interwencji specjalistycznej.

Rozważ konsultacje z lekarzem psychicznym, jeśli:

  • Niepokoje trwają przez sześć miesięcy lub dłużej bez znaczącej poprawy.
  • W szkole nie chodzi. lub w sposób zauważalny spadek wyników akademickich.
  • W związku z tym wprowadzono w życie, takie jak całkowite odstąpienie od przyjaciół lub odmowa uczestnictwa w działaniach, które dziecko wcześniej cieszyło się.
  • Objawy fizyczne są częste i ciężkie/w wyniku regularnych wizyt w pediatrze lub nagłym oddziale.
  • Dziecko wyraża bezradność lub mówi o pragnieniu śmierci. To wymaga natychmiastowej oceny.

Możliwości leczenia oparte na dowodowych danych

Złoty standard leczenia zaburzeń lękowych w dzieciństwie to terapia poznawczo-behawioralna, która ma silne wsparcie empiryczne dla dzieci w wieku przedszkolnym. CBT pomaga dzieciom zidentyfikować myśli lękowe i opracować strategie radzenia sobie z nimi poprzez strukturyzowane sesje. Terapia ekspozycji, kluczowy składnik CBT, systematycznie pomaga dzieciom stawić czoła swoim obawom w stopniowy, wspierany sposób.

W niektórych przypadkach, zwłaszcza w przypadku dzieci z umiarkowanym lub ciężkim lękiem, zaleca się stosowanie leków w połączeniu z terapią.

Rodzice mogą znaleźć wykwalifikowanych usługodawców za pomocą takich zasobów jak Amerykańskie Stowarzyszenie Strach i Depresji, który oferuje wyszukiwarki terapeutów specjalizujących się w leczeniu lęku.

Rola rodziców w samoopatrzeniu

Wspieranie niepokojącego dziecka wymaga emocjonalnie pracy. Rodzice często doświadczają własnego cierpienia, winy lub frustracji i mogą czuć się odpowiedzialni za cierpienie swojego dziecka. Ważne jest, aby uznać, że niepokoj nie jest spowodowany z powodu złego rodzicielstwa, a żaden rodzic nie może chronić dziecka przed każdym wyzwaniem emocjonalnym.

Rodzice korzystają z własnych praktyk zarządzania stresem, w tym terapii, grup wsparcia lub po prostu ustawiając czas na działania odbudowne.

Długoterminowe perspektywy i budowanie odporności

W przypadku dzieci z odpowiednim wsparciem, zdecydowana większość dzieci z niepokojem znacznie poprawia się. Wczesna interwencja ma tendencję do uzyskania najlepszych wyników, ale nawet dzieci, które rozwijają niepokoje w późniejszym okresie dzieciństwa, dobrze reagują na leczenie.

Wzmocnienie się nie oznacza braku trudności, ale zdolności do odzyskania z niej.

  • Zachęcanie do niezależności w bezpiecznych granicach, umożliwiając dziecku doświadczenie zarządzanych wyzwań i nauczenie się, jak sobie z nimi poradzić.
  • Chwalenie wysiłku nad wynikiem/Wzmocnienie odwagi dziecka /w próbie czegoś ciężkiego bez względu na wynik.
  • Utrzymanie realistycznych oczekiwań które rozpoznają siły dziecka, przy jednoczesnym uwzględnieniu jego słabości.
  • Świętowanie małych zwycięstw W miarę jak każdy krok buduje zaufanie do następnego.

Z świadomym, współczującym wsparciem dorosłych w swoim życiu dzieci mogą nauczyć się, że strach to przejściowe uczucie, że są zdolne do więcej niż sobie wyobrażają i że prosić o pomoc jest oznaką siły.