Rozumienie uczuciowego ucisku u dzieci: normalne i kliniczne

Wszystkie dzieci doświadczają okresowego smutku, frustracji lub lęku. Te uczucia są częścią normalnego rozwoju. Jednakże, niedociągnięcia emocjonalne stają się problemem, gdy są trwałe, intensywne lub zakłócają zdolność dziecka do funkcjonowania w domu, w szkole lub z rówieśnikami. Niedociągnięcia emocjonalne odnoszą się do stanu cierpienia psychicznego, który może wynikać z szerokiej gamy czynników stresujących, w tym konfliktów rodzinnych, presji akademickiej, trudności społecznych, traumatów lub czynników biologicznych.

Niestety, depresja emocjonalna nie jest formalną diagnozą, ale często poprzedza lub występuje wraz z takimi stanami, jak zaburzenia lękowe, depresja, zaburzenia dostosowania się lub zaburzenia związane z traumatyką. CDCW przypadku dzieci w wieku około 1 na 5 doświadcza choroby zdrowia psychicznego, a wiele pozostaje nieleczone, ponieważ opiekun odrzuca sygnały ostrzegawcze jako tylko fazę.

Częste oznaki niedociągnięcia emocjonalnych u dzieci

Dzieci często nie mają słownictwa ani emocjonalnej wglądów, aby wyrazić swoje uczucia. Zamiast tego, niepokój pojawia się w ich zachowaniu, nastroju i zdrowiu fizycznym.

  • Trwający smutek lub łzy Nie ułatwia to, co się dzieje.
  • Zmiany w nawykach jedzenia lub snu zbyt dużo lub zbyt mało snu, utrata apetytu lub przejadanie się, koszmary
  • Zniknięcie zainteresowania działalnością, którą kiedyś cieszyli, w tym hobby, sporty lub gra z przyjaciółmi
  • Trudności z koncentracją lub problemy ze szkołą upadek ocen, problemy z wykonaniem zadań domowych, częste skargi na naukę
  • Odstąpienie od przyjaciół i rodziny izolacja w swoim pokoju, unikanie interakcji społecznych, utrata kontaktu z rówieśnikami
  • Częstą drażliwość lub gniew wybuchy, które wydają się nieproporcjonalne, nieprzeciwiające się i agresywne wobec innych lub obiektów
  • Skarżenia fizyczne bez przyczyny medycznej powtarzające się bóle głowy, żołądek, napięcie mięśni lub zmęczenie

Ważne jest, aby pamiętać, że nie wszystkie dzieci wykazują takie same objawy. Niektóre mogą wewnętrznie wyobrażać sobie swoje cierpienie (przychodzące w spokoju, wycofujące się, niepokojące), podczas gdy inne go wywodziją zewnętrznie (przychodzące na zewnątrz, zakłócające życie lub agresywne).

Wskaźniki zachowania i emocji

Poza powszechnie wymienionymi objawami, subtelne wskaźniki emocjonalne mogą obejmować zwiększone lęk przed codziennymi sytuacjami (oddzielenie, szkoła, interakcje społeczne), nadmierne obawy o przyszłe wydarzenia lub intensywny strach przed popełnieniem błędów. Dzieci doświadczające niedoli mogą również wykazywać niską samoocenę, często robiąc krytyczne oświadczenia, takie jak Jestem głupi, Nikt mnie nie lubi, lub Zawsze wszystko popsuję.

Dzieci młodsze, zwłaszcza dzieci poniżej 6 lat, są bardziej narażone na regres Wraca w życie może się okazać w postaci mokrzenia łóżka po treningu w toaletce, suchowaniu kciuka, używaniu baśniowej rozmowy lub potrzeby obiektu komfortu, który wcześniej nie był im potrzebny.

Wnętrza i zewnętrza zachowania

Zachowania internalizacyjne są ukierunkowane wewnętrznie i mogą pozostać niezauważone przez zajętych rodziców. Należą do nich nadmierne obawy, smutek, skargi somatyczne i odsunie społeczne. Zachowania eksternistyczne są bardziej oczywiste: zachowanie się, wyzwanie, impulsywność i agresja werbalna lub fizyczna. Oba rodzaje zasługują na równe zainteresowanie. Jednak badania sugerują, że dzieci, które eksternistykują, są bardziej prawdopodobne, że zostaną skierowane do pomocy, podczas gdy te, które internalizują, mogą zostać ominone, ponieważ nie zakłócają klasy lub gospodarstwa domowego.

Kiedy szukać pomocy: ramy podejmowania decyzji

Wśród najciekawszych pytań dla rodziców i nauczycieli jest to, czy można odróżnić między normalnym stresem a problemem zdrowia psychicznego, który wymaga interwencji zawodowej.

Szukaj pomocy profesjonalnej, jeśli:

  • Objawy trwają dłużej niż kilka tygodni Typowe jest przejściowe cierpienie; długotrwałe cierpienie jest czerwoną flagą.
  • Dziecko pokazuje. oznaki samozranienia lub mówienie o szkodzie sobie lub innymWszelkie dyskusje o śmierci, umieranie, samobójstwie lub o pragnieniu zniknięcia powinny być traktowane poważnie i natychmiast oceniane.
  • Ich funkcjonowanie w szkole, w domu lub w społecznym środowisku znacznie spada na przykład niepowodzenia w klasie, odmowa uczęszczania do szkoły, niezdolność do utrzymania przyjaźni lub poważne zakłócenia w rodzinie.
  • Wyświetlają skrajne zmiany nastroju lub agresywne zachowania /które wydają się nie kontrolowane lub niebezpieczne.
  • Rodzice lub osoby opiekuńcze czują się przytłoczeni lub niepewni, jak pomóc czasami niezdolność do zarządzania sytuacją pomimo dobrych intencji wskazuje na potrzebę profesjonalnej pomocy.
  • Dziecko niedawno doświadczyło główny czynnik stresujący lub uraz (traca ukochanej osoby, rozwód, świadek przemocy, przeniesienie) i nie odzyskuje emocjonalnie.

Wymagania awaryjne W przypadku gdy ktoś jest obecny, nie czekaj na wizytę. 988 Samobójstwo i kryzys (w USA) o natychmiastową pomoc.

Jak wspierać dziecko, które cierpi na trudności emocjonalne

Rodzice, nauczyciele i opiekunzy odgrywają kluczową rolę w pomaganiu dziecku w przejściu przez trudności emocjonalne.

Stwórz bezpieczne i otwarte środowisko

Dzieci muszą wiedzieć, że wyrażać uczucia bez obawy kary, wyrzucenia lub wyśmiechu. Zachęcaj otwartą komunikację poprzez zadawanie otwartych pytań, takich jak: "Powiedz mi o najlepszych i najtrudniejszych częściach swojego dnia". sprawdź ich uczucia To brzmi naprawdę ciężko, lub Ma sens, że się na to gniewasz. Wyludzenie nie oznacza zgody oznacza uznanie emocjonalnej rzeczywistości dziecka.

Routine i przewidywalność

W czasie trudności, przewidywalna codzienna rutyna zapewnia poczucie bezpieczeństwa. Konsekwentne godziny posiłku, godziny sypienia i rytuały rodzinne (takie jak wspólne czytanie lub tygodniowa noc w kinie) pomagają dzieciom poczuć się wyludnione. Unikaj dokonywania poważnych zmian w życiu dziecka, chyba że jest to absolutnie konieczne. Jeśli zmiany są nieuniknione (np. przeprowadzka do szkoły), przygotować dziecko z góry z jasnymi, uczciwymi wyjaśnień i dodatkowym zapewnieniem.

Przykładowe strategie zdrowotnego radzenia sobie z problemem

Dzieci uczą się regulowania emocji obserwując otaczających ich dorosłych. Pokaż zdrowe sposoby zarządzania stresem: oddychaj głęboko, wyraż wrażenia w sposób konstruktywny, zaangażuj się w aktywność fizyczną i szukaj wsparcia społecznego. Jeśli czujesz się przepełniony, powiedz: Potrzebuję kilku minut, aby się uspokoić zamiast krzyczeć lub zatkać drzwi. To uczy dzieci, że normalne jest doświadczać silnych emocji i że istnieją konstruktywne sposoby ich radzania sobie.

Wspieranie i rozgrywka

Dla dzieci, szczególnie małych, gra w terapię lub po prostu bawić się nieustrukturyzowanymi zajęciami z opiekunkim dorosłym może pomóc im przetworzyć emocje. Dla starszych dzieci i nastolatków wspólne działania gotowanie, spacer, słuchanie muzyki lub praca nad projektem mogą budować połączenie bez nacisku na rozmowę.

Kiedy pomoc domowa nie wystarczy: pomoc profesjonalna

Nie wahaj się szukać wsparcia zawodowego. Wczesna interwencja wiąże się z lepszymi długoterminowymi wynikami. Rodzaj zawodowy i leczenie zależą od wieku dziecka, specyficznych objawów i kontekstu rodzinnego.

Pediatr lub opiekun podstawowy: Lekarze dzieci mogą wykluczyć przyczyny medyczne (np. problemy z tarczycą, zaburzenia snu, niedobór odżywczy) i skierować się do specjalistów ds. zdrowia psychicznego.

Psycholog lub terapeutka dzieci: Oferuje terapię opartą na dowodach, taką jak terapia poznawcza behawioralna (CBT), terapia zabawna, terapia interakcji rodziców-dzieci (PCIT) lub terapia behawioralna dialektyczna (DBT) dla nastolatków.

Psychiatra dzieci i młodzieży: Lekarz, który potrafi zdiagnozować złożone choroby i przy potrzebie przepisać leków, często stosuje się je w połączeniu z terapią w przypadku umiarkowanej do ciężkiej depresji, lęku lub ADHD.

Doradca szkolny lub psycholog szkolny: Może oferować wsparcie w ciągu dnia szkolnego, pomóc w zakwaterowaniu akademickim (np. indywidualny program edukacyjny lub plan 504) i zapewnić interwencję w sytuacjach kryzysu.

W wielu społecznościch rodzina, która ma problemy finansowe, ma możliwość skorzystania z klinicznych, szkolnych programów zdrowia psychicznego lub opcji teleterapii. Linia pomocy Narodowego Sojuszu na rzecz Chorób Psychicznych (NAMI) może pomóc w znalezieniu przystępnych zasobów.

Czynniki ryzyka, które zwiększają wrażliwość

Niektóre dzieci są bardziej narażone na emocjonalne cierpienie z powodu połączenia czynników genetycznych, środowiskowych i rozwojowych.

  • Historia choroby psychicznej w rodzinie depresja, lęk, zaburzenia dwubiegunowe lub nadużywanie substancji w bliskich krewnych zwiększają ryzyko.
  • Wykorzystanie przez dzieci traumatyczne lub niekorzystne doświadczenia w dzieciństwie w tym nadużycia fizycznych lub emocjonalnych, zaniedbania, przemocy domowej, nadużywania substancji przez rodziców lub więzienia przez rodziców. Badanie w sprawie ACE wskazuje silny związek między ACE a późniejszymi wyzwaniami związanymi z zdrowia psychicznego.
  • Chroniczne choroby dzieci z przewlekłymi chorobami, niepełnosprawnościami lub częstym hospitalizacją stają się narażone na zwiększone stres emocjonalny.
  • Wyzwania społeczne Niepełnosprawności uczenia się, zaburzenia ze spektrum autyzmu, ADHD lub prześladowania w szkole mogą zwiększyć wrażliwość emocjonalną.
  • Główne przejścia w życiu takie jak rozwód, mieszane rodziny, przeprowadzka, śmierć ukochanej osoby lub nowy rodzeństwo.
  • Stres społeczno-ekonomiczny ubóstwo, niepewność żywności, niestabilność mieszkaniowa oraz brak dostępu do jakościowej opieki zdrowotnej lub działań wzbogacających.

Istnienie jednego lub więcej czynników ryzyka nie gwarantuje, że dziecko rozwinie się w depresję emocjonalną, ale wskazuje na potrzebę celowego wsparcia i monitorowania.

Rozwiązania dotyczące rozwoju w różnych wieku

Oznaki stresu emocjonalnego różnią się w zależności od etapu rozwoju dziecka.

Wczesne dzieciństwo (w wieku 25)

Dzieci przedszkołowe wciąż uczą się regulować emocje i mogą wykazywać niepokój poprzez regresję (mówienie dziecka, wypadki w toaletze, przyczepienie się) lub częstsze, intensywne i długotrwałe napady nerwowe. Mogą mieć problemy z oddzieleniem się od rodziców, wystąpić z zaburzeniami snu lub rozwijać nowe obawy (monstry, ciemność).

Średnie dzieciństwo (w wieku 611)

Dzieci w wieku szkolnym stają się bardziej świadome porównań społecznych i oczekiwań akademickich. Niedowolenie może pojawić się jako odmowa szkolna, lęk testu, odstawienie społeczne lub zachowanie sprzeciwu.

Adolescencja (w wieku 1218)

Wśród nastolatków występują poważne zmiany hormonalne, neurologiczne i społeczne. Zmiany nastroju, pragnienie autonomii i eksploracja tożsamości są normalne. Jednak czerwone flagi obejmują trwałe zmiany snu lub apetytu, utratę zainteresowania przyjaciółmi lub działaniami, spadające stopnie, używanie substancji, ryzykowne zachowania seksualne lub wyrazy beznadziejności.

Rola szkół w rozpoznawaniu i wspieranie nieszczęścia

W szkole można wykorzystać ogólne badania w celu sprawdzenia problemów ze zdrowiem psychicznym, zapewnić wsparcie na poziomie (od zakwaterowania w klasie po doradztwo dla małych grup po przeniesienie), a także stworzyć pozytywny klimat w szkole, który zmniejsza stres.

W ramach prawa federalnego (USA) dzieci z stanami zdrowia psychicznego, które utrudniają naukę, mogą kwalifikować się do usług edukacyjnych specjalnych.

Samodzielne opieka nad rodzicami i opiekunkami

Wspieranie dziecka w trudnej sytuacji emocjonalnej wymaga wiele pracy i może doprowadzić do wyczerpania opiekunów. Rodzice mogą doświadczać poczucia winy, zmartwienia, wyczerpania lub złości. Ważne jest, aby uznać, że nie można wylać z pusty kielich. Praktyki opieki osobistej obejmują ustalenie granic, poszukiwanie wsparcia społecznego, dołączenie do grupy wsparcia rodziców, utrzymanie osobistych zabaw i rozważenie terapii.

Pamiętaj, że szukając pomocy dla dziecka, okazuje się, że jest silny, a nie nie nieprzewodniony. Większość dzieci, które cierpią na trudności emocjonalne, może się odzyskać, gdy są w odpowiednim czasie uznane, wspierane i w razie potrzeby kierowane przez specjalistów.