Rozumienie rozwoju społecznego: więcej niż tylko tantrum

W przypadku osób z autyzmem, ADHD lub innych potrzeb specjalnych, a nawet osób dorosłych, które są pod wpływem ekstremalnego stresu, może to się zdarzyć. Rozpoznawanie różnicy jest kluczowe dla wyboru odpowiedniej odpowiedzi.

W przypadku, gdy dziecko ma autyzm, może to zrobić, gdy ma się za sobą przejazd, w którym jest to niezwykle ważne, ale w przypadku, gdy jest to niezwykle ważne, w którym jest to niezwykle ważne. Dowiedz się więcej o autyzmie z autyzmu mówi- Nie.

Krok 1: Zachowaj spokój i spokój

Twój stan emocjonalny bezpośrednio wpływa na osobę w stanie ucisku. Kiedy zachowujesz spokój, regulowany układ nerwowy wysyła sygnał bezpieczeństwa. Nie chodzi tu o tłumienie swoich uczuć. Chodzi o zarządzanie własną odpowiedzią na stres, aby być zasobem. Bierz trzy wolne, głębokie oddechy, skupiając się na wydechu dłużej niż wdychanie.

Zniż swój głos na miękką, stały ton. Użyj neutralnego języka ciała: nieprzekraczające się ramiona, zrelaksowane ramiona i delikatny kontakt wzrokowy. Unikaj nagłych ruchów. Jeśli czujesz się sfrustrowany, cicho liczyć do tyłu od dziesięciu lub umysłowo powtórzyć frazę taką jak:

Twoje usposobienie jest również modelem regulacji emocjonalnej osoby, która ma zaburzenie, i wszystkich obserwatorów. Dzieci, w szczególności, szukają od dorosłych wskazówek, jak się czuć w sytuacji. Jeśli wyglądasz w panikę lub złością, mogą interpretować wydarzenie jako bardziej groźne. Przewodnik Harvard's do kontroli oddechu- Nie.

Krok 2: zapewnić bezpieczeństwo wszystkim

W przypadku wypadków może być fizyczne uderzenie, bieganie, uderzenie lub rzucanie przedmiotami. Najważniejszym celem jest zapobieganie urazom. Skanować środowisko na poszukiwanie niebezpieczeństw: ostrych krawędzi, szkła, gorących powierzchni, ruchu, jeśli jesteś w pobliżu drogi. Jeśli to możliwe, delikatnie poprowadź osobę do cichszego, bezpieczniejszego miejsca bez mocno chwytując lub ograniczając. Użyj spokojnej instrukcji, jak Pozwólmy się ruszyć tutaj, gdzie jest mniej zajęte zamiast Zatrzymaj to natychmiast!

Jeśli jesteś z dzieckiem, możesz zapobiec, by krzywdzili siebie lub innych, a twoje ciało jest barierą. Nigdy nie ograniczaj fizycznie osoby, chyba że istnieje natychmiastowe niebezpieczeństwo poważnego urazuW przypadku, gdy w miejscu publicznym, takim jak sklep lub restauracja, rozważ zapytanie personelu o prywatny pokój lub trasę wyjścia.

Krok 3: Pocieszaj i zapewnić

Kiedy już się zabezpieczy, przejdź do połączenia emocjonalnego. Zderzenia są głęboko niepokojące; osoba może czuć się przerażona, zawstydzona lub niewładni. prosty, przewidywalny język Jestem tu. Nigdzie nie jadę. Nie kłóć się, nie udzielać wykładów, ani próbować rozumować w szczycie rozpadu. mózg poznawczy jest niewykonawany. Zamiast tego, neutralnie nazw emocje: Widzę, że jesteś naprawdę zdenerwowany.

To w porządku.

Jeśli dotykanie jest mile widziane, delikatna ręka na plecach lub ramię może pomóc w rozgrzewaniu ich. Należy jednak pamiętać: wielu osób z różnicami w procesie procesów zmysłowych uważa dotykanie za przytłaczające podczas rozpadu. Waluta nie równa się zgodowi nie mówisz, że zachowanie jest w porządku, ale szanujesz uczucie. Po przejściu szczytu możesz dodać Jestem tutaj, aby ci pomóc poczuć się lepiej. To buduje zaufanie i pomaga osobie poczuć się mniej samotna w swojej walce.

Zestaw do uspokojenia

Przygotuj z góry mały torbę z narzędziami zmysłowymi: piłki na stres, słuchawki do usuwania hałasu, ważona poduszka do kolana, mały harmonogram wizualny lub ulubiony przedmiot dotykowy. Oferując te przedmioty podczas rozpadu może zapewnić niewerbalną drogę do regulacji. Akt tłoczenia piłki lub umieszczania słuchawki daje układu nerwowemu coś, na co się skupić oprócz przeciążenia. Trzymaj ten zestaw w samochodzie, torebce lub torbie z pieluchami.

Krok 4: Użyj rozpraszania i przekierowania

Kiedy intensywność emocjonalna zaczyna spadaćczęsto po kilku minutach płaczu lub agitacji, można delikatnie zainspirować rozpraszanie. Kluczem jest czas: unikaj pośpieszenia tego kroku, gdy osoba jest nadal w stanie walki lub ucieczki. Szukaj znaków, że zaczyna się uspokoić: wolniejsze oddychanie, mniej intensywne płacz, przerwę w ruchu. Następnie zaoferuj cienką zmianę uwagi. Dla małego dziecka wskaż ptaka na oknie lub zaśpiewaj znane piosenkę.

Dla starszego dziecka lub dorosłego zadaj proste pytanie zmysłowe: Czy możemy znaleźć coś niebieskiego w tym pokoju? lub Czy chcesz trzymać tę butelkę zimnej wody?

Zmiana kierunku może również obejmować zmianę środowiska. Jeśli w sklepie spożywczym nastąpił spadek, przejście do cichszego korytarza lub wyjście na zewnątrz może przerwać cykl. Oferuj wybór dwóch uspokajających czynności: Chcesz usiąść na ławce i rysować, czy pójdziemy do samochodu i posłuchać muzyki? Sam akt wyboru może ponownie zaangażować korytę przedczołową i przywrócić poczucie agencji. Nie mów im, co nie robićNie chodzi tu o przekupienie, ale o pomaganie mózgu w wyjściu z trybów przetrwania.

Krok 5: Ustaw granice i wybierz

Gdy osoba będzie spokojniejsza, ale zanim będzie w pełni regulowana, wprowadź delikatne granice i ograniczone wybory. Ten krok pomaga przywrócić strukturę bez ponownego wyzwalaenia. Na przykład, jeśli rozpływ miał na celu opuszczenie placu zabaw, możesz powiedzieć: Wiem, że trudno jest przestać grać. Możemy zostać jeszcze przez dwie minuty, a potem musimy iść. Chcesz jeszcze raz wycisnąć kolana lub zjechać w dół?

Dla starszych dzieci i dorosłych granice mogą obejmować szacunek dla siebie: Mogę zostać z tobą, póki jesteś spokojny, ale jeśli znowu zaczniesz krzyczeć, będę musiał cofnąć się, aż będziesz gotowy do rozmowy. Postaraj się konsekwentnie. zapewnienie mocnych, ale ciepłych granic wspiera zdrowy rozwój emocjonalny.

Krok 6: Przygotuj się na przyszłe wydarzenia

Kiedy wszyscy będą w pełni spokojni, minęć lub godziny później, można ułatwić krótką, nieoczekiwaną rozmowę. Nie zaczynaj, gdy emocje są jeszcze surowe. Zacznij zadając otwarte pytania: co się stało, zanim się tak zdenerwowałeś? lub co myślisz, że pogorszyło sytuację? Posłuchajcie bez przerwy. Następnie wspólnie zidentyfikujcie wyzwalające: długa podróż samochodem, nieoczekiwana zmiana harmonogramu, konflikt z przyjacielem, głód. Zapisz to, jeśli jest to pomocne.

Następnie, brainstorm prewencyjne strategie. Jeśli tłumy są przytłaczające, zaplanować wycieczki w godzinach niegrzecznych. Jeśli przejścia są trudne, użyj wizualnego zegarka i pięciominutowych ostrzeżeń. Jeśli problemem jest przeciążenie zmysłowe, przyprowadź sztuczki do uszu lub okulary przeciwsłoneczne. Stwórz plan zapobiegania rozpadu, który zawiera wczesne oznaki ostrzegawcze, działania uspokajające i uzgodnione sygnały, które osoba może użyć, gdy czuje się eskalacja. Scenariusze gry w roli w czasie spokoju, aby ćwiczyć umiejętności radzenia sobie z tym.

Konsynstatywność i przewidywalność zmniejszają prawdopodobieństwo rozpadu w czasie. Więcej informacji na temat proaktywnych strategii, odwiedź Rozumiane wytyczne dotyczące zarządzania kryzysami- Nie.

Rozpoznawanie wczesnych znaków ostrzegawczych

W większości przypadków spalenia się nie zdarza się z niczym.

  • Zwiększone pobudzanie lub powtarzające się ruchy (rokowanie, klapki, ryzykowanie)
  • Wykrywanie skóry, żuwanie ubrań lub inne zachowania samowspierające
  • Znaki twarzy (czerwienienie, grimacja, unikanie kontaktu wzrokowego)
  • Zmiany głosu (krzyknąć, wrzątać, mówić szybciej lub wolniej)
  • Wielokrotne frazy lub pytania
  • Wycofanie się z interakcji Albo odpychać innych
  • Zwracanie głowy lub nagłe głupotę

Naucz siebie i osobę, aby zauważyć te wskazówki. Możesz stworzyć wykres termometru czucia: zielony (spokojny), żółty (ustresujący lub wahaniający), czerwony (zona rozpadu). Na żółtym etapie masz najlepsze szanse na interwencję z przerwą, picie wody, przytuczką lub cichym przestrzenią.

Zrozumienie obserwatorów i sąd

Jedną z najtrudniejszych części publicznego rozpadu jest uczucie obserwowania lub osądu. Inni ludzie mogą się na ciebie przyglądać, komentować lub podawać niepożądane rady. To może zwiększyć stres i utrudnić zachowanie spokoju.

W przypadku, gdy w przyszłości poczujesz się zawstydzony, przypomnij sobie, że rozwój człowieka i neurodyscyplinarność są normalną częścią. Im bardziej z nimi radzi się z łaską, tym bardziej zachowujesz spokój dla swojego dziecka i dla świata. W czasopiśmie ADDitude znajdują się praktyczne rady- Nie.

Strategie dla różnych grup wiekowych i potrzeb

Młode dzieci (w wieku 25)

W tym wieku rozkład często wiąże się z silnymi emocjami, ograniczonym słownictwem i wciąż rozwijającą się samoregulacją. Skup się na współregułowaniu: trzymaj się blisko, używaj prostych słów i oferuj komfort fizyczny, jeśli zostaniesz przyjęty. Unikaj długich wyjaśnień. Korzystaj z rozpraszania. Ustaw przewidywalne rutyny, aby zminimalizować niespodzianki.

Uważaj uczucia, trzymając ograniczenia: Wiem, że jesteś zły, że musimy odejść, ale uderzenie nie jest w porządku.

Dzieci w wieku szkolnym (w wieku 612)

Dzieci w tym wieku mogą zacząć uczyć się nazywać swoje emocje i ćwiczyć strategie uspokajania. Po zmarszczce, wykonaj szczegółową analizę. Wprowadź narzędzia takie jak głębokie oddychanie (przewiduj, że wybuchasz świeczki urodzinowe), liczenie lub używanie spokojnego kąta w domu. Naucz się samoobchęcaniu: Jak wiedziałeś, że się denerwujesz? Co możesz zrobić następnym razem?

Należy zdawać sobie sprawę z możliwych podstawowych stanów, takich jak ADHD, lęk lub zaburzenia procesów zmysłowych, które mogą wymagać specjalistycznego wsparcia.

Młodzi i młodzi dorosłe

W tej grupie wiekowej upadek może być bardziej intensywny ze względu na zmiany hormonalne i pragnienie autonomii. Podejdź do nich jako do równych: unikaj upokorzenia. Oferuj wybory i szanuj ich potrzebę przestrzeni. Po upadku, współpracuj nad rozwiązaniami zamiast ich narzucać. Jeśli upadek jest częsty, rozważ profesjonalny wsparcie, takie jak terapeut lub terapeutę zawodową.

Dorośli i osoby z neurodygmacją

W dorosłych zdarza się również, że ludzie z autyzmem, ADHD lub historyczną traumatyką doświadczają załamania. Traktuj ich z godnością. Zapytaj, czego potrzebują, a nie zakładaj.

Długoterminowe strategie regulowania emocji

Zmiany emocjonalne są jak mięśni: wzmacniają się dzięki praktyce.

  • Zbuduj emocjonalny słownictwo. Im lepiej ktoś określi swoje uczucia, tym skuteczniej będzie mógł komunikować potrzeby przed załamanie.
  • Proaktywnie nauczajcie się uspokajających. Kiedy osoba jest spokojna, ćwicz głęboki oddech, stopniowe rozluźnienie mięśni lub technikę zakładania ziemi (5-4-3-2-1 zmysły), aby w stanie stresu stały się one automatyczne.
  • Stwórz dietę zmysłową. Dla osób z różnicami w procesie zmysłowym, codzienny plan wprowadzania danych zmysłowych (swinging, ważone kocki, krękne przekąski, czas ciszy) może zapobiec przeciążeniu.
  • Użyj społecznych historii. Napisz lub znajdź historie opisujące wspólny czynnik wyzwalający (np. Idzenie do lekarza) i odpowiednie zachowania radzenia sobie z tym.
  • Ustal rutynę spokoju. Znajdź bezpieczne miejsce w domu lub w szkole (lub w poratybilnym zestawie) z przedmiotami, które mogą cię uspokoić.
  • Sam sam wzorujesz na regulację emocjonalną. Kiedy czujesz się sfrustrowany, powiedz głośno: Czuję się naprawdę sfrustrowany.

Kiedy szukać pomocy specjalistycznej

Chociaż w dzieciństwie występują naturalne upady i mogą występować czasami u dorosłych, częste, intensywne lub niebezpieczne upady wymagają oceny zawodowej.

  • Pediatr lub lekarz rodzinny wykluczenie przyczyn medycznych (boles, problemy ze snem, problemy z widokiem/usłuchem)
  • Psycholog dziecięcy lub psychiatra do oceny lęku, ADHD, autizmu lub zaburzeń nastroju
  • Terapeuta pracy do terapii integracji zmysłowej
  • Terapeuta zachowań do analizy stosowanej zachowania (ABA) lub szkolenia w zakresie zarządzania rodzicami
  • Patolog mowy jeśli utrudnienia w komunikacji przyczyniają się do frustracji

Jeśli w wyniku spalenia się stanów ludzie zostają ranni, uszkodzeni majątkiem lub zostają wykluczeni z działalności szkoły lub społeczności, należy natychmiast szukać pomocy.

Samodzielne opieka nad opiekunkami

Wspieranie kogoś w częstych kryzysach jest wyczerpujące. Nie można wylać z pusty kubek. Priorytetować własne samopoczucie: sen, odżywianie, ćwiczenia i wsparcie społeczne. Rozważ dołączenie do grupy wsparcia rodziców lub opiekuna, zarówno osobiście, jak i online. Naucz się rozpoznawać własne oznaki wypalenia irritability, zmęczenia, poczucia beznadziejności i przerwy.

Opieka w czasie przerwy nie jest luksusem, to konieczność. Im lepiej się opiekujesz, tym więcej cierpliwości i współczucia będziesz miał w tych krytycznych momentach.

Wybacz sobie, gdy nie poradzi sobie z rozkładem doskonale. Nikt nie jest cały czas spokojny. Wybacz, jeśli się nadmiernie zareagowałeś, i naprawianie modelu: Przepraszam, że wcześniej podniosłam głos. Byłem pod stresem i nie radziłem sobie z tym dobrze.

Wniosek

Zrozumienie i zrozumienie sytuacji publicznych jest umiejętnością, która rozwija się z praktyką, zrozumieniem i współczuciem dla siebie. Przez zachowanie spokoju, zapewnienie bezpieczeństwa, oferowanie komfortu, wykorzystanie przekierowania, ustalanie granic i planowanie przyszłości, przekształcasz chaotyczny moment w okazję do połączenia i wzrostu. Każdy zjawisk jest okazją do dowiedzieć się więcej o osobie, której wspierasz, i o sobie. Z cierpliwością i właściwymi strategiami możesz z pewnością poruszać się w tych trudnych sytuacjach, zmniejszając ich częstotliwość i intensywność w czasie. Pamiętaj: nie zarządzasz tylko zjawiskami, budujesz fundament zaufania, bezpieczeństwa i odporności emocjonalnej, który będzie trwał przez całe życie.