Rozumienie tego, jak dzieci doświadczają smutku

Dzieci przechodzą przez utratę w sposób, który może wyglądać bardzo inaczej niż żałobę dorosłych. Ich smutek kształtuje się w oparciu o rozwój poznawczy, temperament i poprzednie doświadczenia z utratą.

Dziecko może być płaczem w jednej chwili i poprosić o przekąskę w następnej, nie dlatego, że jest obojętne, ale dlatego, że jego emocjonalne zasięg pasma jest ograniczony. Nie może trzymać intensywnego smutku przez długi czas.

Do powszechnych reakcji żałoby u dzieci należy:

  • Zmiany zachowań zachowywanie się, regresja do wcześniejszych zachowań, takich jak suchanie kciukiem lub mokrowanie łóżka, lub stawanie się niezwykle cicho i wycofane.
  • Emocjonalne wahania płacz w jednej chwili, normalne grać w następnej, lub wyrażanie gniewu bez wyraźnej przyczyny.
  • Skarżenia fizyczne ból głowy, żołądek, zmęczenie i problemy ze snem.
  • Spadek akademicki trudności z koncentracją, upadku ocen lub odmowa uczęszczania do szkoły.
  • Winna i samodzielna winna wierząc, że spowodowali stratę lub mogli ją zapobiec.

Pierwszym krokiem w pomaganie opłakiwanym dziecku jest zrozumienie, że ich zachowanie jest formą komunikacji, a nie wyzwaniem.

Smutek w różnych etapach rozwoju

Przystosowanie odpowiedzi do etapu rozwoju dziecka zapobiega nieporozumień i zapewnia, że wsparcie jest w stanie spotkać się z nimi.

  • W wieku 25: Dzieci przedszkołowe postrzegają śmierć jako odwracalną i tymczasową. Mogą wielokrotnie pytać, kiedy osoba wróci. Potrzebują konkretnych, prostych wyjaśnień, takich jak: "ciało babci przestało działać," powtarzane wiele razy. Konsynstyna i rutyna są niezbędne dla ich poczucia bezpieczeństwa.
  • W wieku 69: Dzieci w tym wieku zaczynają rozumieć, że śmierć jest ostateczna, ale mogą wierzyć, że zdarza się ona tylko innym lub osobom starszym lub chorych.
  • W wieku 1012 lat: W tym stadium dzieci rozumieją uniwersalność i nieuniknioneżność śmierci. Mogą chcieć uczestniczyć w rytuałach takich jak pogrzeby lub tworzenie skrzynek pamięci. Szanuj ich wybory i pozwól im wyrazić emocje na swój sposób.
  • Młodzież: W wieku nastolatków rozumie się, że cierpią, ale mogą się walczyć z intensywnością swoich emocji. Mogą się przechylić między głębokim smutkiem a wyraźną obojętnością, albo ukrywać ból w gniewie lub odstawieniu się od pracy.

Rozumienie, w jakim miejscu dziecko rozwija się, pomaga dorosłym uniknąć karnych reakcji, gdy smutek przejawia się jako trudne zachowanie.

Stworzenie wspierającego środowiska, które zachęca do uzdrawiania

Dziecko może czuć się bezpiecznie po stracie. Dorośli wokół niego mają moc odbudowywać to bezpieczeństwo poprzez obecność, przewidywalność i pozwolenie na żałobę w swoim czasie i sposób. Środowisko wspierające nie wymaga doskonałych słów ani rozwiązań; wymaga stałego, nieoczekiwanego towarzystwa.

Posłuchaj bez osądu

Aktywne słuchanie oznacza poświęcenie dziecku pełnej uwagi bez przerwania, korekty lub minimalizowania ich doświadczenia. Reflective statements such as Zdają się, że jesteś naprawdę smutny, że tata nie wróci potwierdzają ich emocje i otwierają drzwi do głębszego dzielenia się. Unikaj fraz takich jak Nie płacz lub Powinieneś być wdzięczny za czas, który miałeś, które mogą zablokować komunikację i powodować wstyd. Dzieci muszą wiedzieć, że wszystkie ich uczucia są akceptowalne.

Używaj odpowiedniego języka dla wieku

W przypadku dzieci, które słyszą, że "spędziło się", "poszło spać" lub "gubiło się", może powstać nieporozumienie. Dziecko, które słyszy, że "poszło spać", może mieć strach przed snem. Używaj jasnych, uczciwych słów: zmarł, umarł, śmierć. Chociaż to może wydawać się trudne dla dorosłych, zapobiega to zamieszaniu i pomaga dzieciom zbudować dokładne zrozumienie tego, co się stało.

Utrzymuj rytuały i rutynę

W przypadku, gdy życie jest chaotyczne, regularne godziny posiłku, sypienia i szkolne programy zapewniają poczucie normalności. Rozważmy, jak stworzyć nowe rytuały w czci zmarłego: zapalić świecę w szczególne dni, zrobić skrzynkę pamięci, zasadzić drzewo lub opowiedzieć sobie swoją ulubioną historię.

Wsparcie dla całej rodziny

Dzieci obserwują, jak dorosłe otaczają ich. Jeśli rodzice lub opiekunie są przepełnieni własnym smutkiem, mogą mieć trudności z pełną obecnością dla swoich dzieci. Zachęcaj opiekuna do poszukiwania własnego wsparciaporadnictwa, grup wsparcia lub czasu na odpoczynek.

Dlaczego karanie szkodzi opłakiwanym dzieciom

Kiedy żałujące dziecko zachowuje się wyświecając, odmawiając wykonywania zadań domowych, łamania zasad, łatwo jest interpretować zachowanie jako sprzeciw. Jednakże zachowania te są prawie zawsze wyrazem bólu, zamieszania lub niewypełnionych potrzeb.

  • Zwiększa wstyd i poczucie winy. Dzieci, które już siebie winią za utratę, mogą interpretować karę jako potwierdzenie, że są złe lub że ich uczucia są błędne.
  • Zburza przywiązanie. Karanie może spowodować, że dziecko nie ufa opiekunowi, a w przyszłości nie będzie się nim dzielić.
  • Uczy tłumienia, a nie wyrażania się. Zamiast nauczyć się zdrowia, dziecko uczy się ukrywać swoje cierpienie, co później może prowadzić do depresji lub lęku.
  • - Zaważa regulację emocjonalną. Bez kierownictwa dzieci tracą okazję do rozwijania umiejętności, które są niezbędne do konstruktywnego zarządzania intensywną uczuciem.
  • Związuje traumatykę. Dziecko, które już doświadczyło głębokiej straty, może czuć, że karze go odrzucają lub zostawiają, a to pogłębia jego poczucie izolacji.

Badania prowadzone przez organizacje takie jak Instytut Umysłu Dziecka i Narodowy Sojusz dla Żałujących Dzieci W przypadku dzieci, które czują się bezpiecznie wyrażając swój smutek, są w stanie lepiej zintegrować utratę i iść naprzód.

Różnica między karą a karą

W czasie żalu, karanie powinno skupiać się na tym, by pomóc dziecku zrozumieć jego emocje i dokonać lepszych wyborów, a nie na tym, żeby cierpieć za swoje zachowanie.

  • Zamiast: Jesteś karany za krzyki na mnie.
    Spróbuj: /Widzię, że jesteś naprawdę zły. /Zróbmy sobie przerwę i porozmawiajmy o tym, co cię denerwuje, /kiedy oboje będziemy spokojni.
  • Zamiast: Nie telewizor przez tydzień, bo nie zrobiłeś lekcji.
    Spróbuj: Widać, że masz problemy z koncentracją.

Dzieci potrzebują ograniczeń, ale można je wprowadzić z empatią i szacunkiem.

Alternatywne podejście: wspieranie bez kary

Zastąpienie kary strategiami wspierającymi nie oznacza, że dzieci muszą być pozwalające.

Używaj spokojnego i współczującego porozumiewania się

Kiedy dziecko zachowuje się źle, zredukuj głos, klękaj się na kolana i nazw emocję, którą widzisz: Właśnie wyglądasz na naprawdę sfrustrowanego.

Ustalcie jasne granice, a jednocześnie uznajcie uczucia

Widzę, że jesteś zły. W porządku być zły. Nie w porządku uderzyć. Znajdźmy bezpieczny sposób, aby wypuścić ten gniew. Granice chronią wszystkich. Dziecko uczy się, że wszystkie uczucia są akceptowalne, ale nie wszystkie działania. Oferuj alternatywy, takie jak uderzenie poduszki, bieganie na zewnątrz, rozrywanie szczotki papieru lub rysunek obrazu gniewu.

Oferujcie pocieszenie i zapewnienie

Przytulić się, siedzieć w ciszy lub trzymać się za ręce, to przekazanie bezpieczeństwa i miłości.

Przykładowe strategie zdrowotnego radzenia sobie z problemem

Dzieci uczą się obserwując otaczających je dorosłych. Jeśli płaczesz, powiedz: Jestem smutna, bo tęsknię za babcią. Pomaga mi to płakać. Teraz czuję się trochę lepiej. Jeśli pójdziesz na spacer, aby oczyścić sobie głowę, zapraszaj je do pobytu.

Jeśli robisz dziennik, zaoferuj im też notatnik. Pokazując, że smutek jest czymś, przez co możemy przejść, a nie czymś, co możemy ukryć, daje dzieciom narzędzia, które mogą użyć przez całe życie.

Użyj książek, opowieści i kreatywnych gier

Śmierć może być trudna do wypowiedzenia, zwłaszcza dla młodszych dzieci. Biblioterapiaczytanie odpowiednich do wieku książek o utratcepomaga dzieciom dostrzec, że nie są sami i nadaje język ich uczuciom. Opowiadanie historii, rysunek, muzyka i zabawy z marionetkami pozwalają im wyrazić emocje pośrednio. Wielu doradców zaleca tytuły takie jak Niewidzialny sznur dla dzieci młodszych lub podręcznik dla nastolatków Kreatywne kanały zapewniają bezpieczny zbiornik dla przytłaczających emocji.

Długotrwałe leczenie i odwiedzenie rozwoju

Smutek nie jest określony w określonym czasie. Dzieci mogą ponownie odwiedzić swoją stratę na różnych etapach rozwoju, gdy osiągną etap, który zmarły mógłby świętować, gdy znajomy doświadczy podobnej straty lub gdy napotka nowe informacje na temat śmierci.

Dziecko, które w wieku pięciu lat zrozumiało śmierć w konkretny sposób, może mieć nowe pytania w wieku dziesięciu lat o to, dlaczego ludzie umierają lub co się dzieje po śmierci.

Kiedy szukać pomocy specjalistycznej

Chociaż większość dzieci uzdrawia się przy odpowiedniej pomocy, niektórzy z nich rozwijają się z powikłaniami wymagającymi interwencji zawodowej.

  • Długo trwająca niezdolność do pracy w szkole lub w domu.
  • Samoprzepadek, czy mowy o śmierci lub samobójstwie.
  • Całkowite odstąpienie od rodziny i przyjaciół.
  • Ciągłe koszmary, wspomnienia lub poważne zmartwienie.
  • Używanie substancji w wieku nastolatków.

Terapia specyficzna dla żałoby, terapia zabawna lub doradztwo rodzinne mogą być bardzo skuteczne. Amerykańskie Stowarzyszenie Psychologiczne W wielu społecznościch dostępne są również bezpłatne lub niedrogie grupy wsparcia dla dzieci i rodzin poprzez lokalne hospicje lub organizacje takie jak Centrum Dougy- Nie.

Włączenie do szkoły i społeczności

Właściwie, w przypadku gdy dziecko traci opiekuna, nie musi to robić samodzielnie. Nauczyciele, trenerzy i przywódcy społeczności mogą wzmocnić środowisko wsparcia, gdy są poinformowani o jego śmierci.

Współpraca z nauczycielami i pracownikami szkół

Niech nauczyciel i doradca szkoły wiedzą o śmierci. Poproś ich, aby obserwowali zmiany w zachowaniu, pozwolili na przerwy, gdy jest to konieczne, i zapewnili cicho przestrzeń, jeśli dziecko stanie się przepełnione.

Zaangażowanie rodziny i przyjaciół

Dziadkowie, ciotki, wujki i bliski przyjaciele mogą zapewnić dodatkowe wsparcie. Czasami dziecko może się otworzyć na kogoś, kto nie jest rodzicem, ponieważ czuje się mniej pod presją.

Wykorzystanie zasobów wspólnotowych

Wśród nich są też lokalne hospicje, w których wiele dzieci przebywają w obozach żałobnych. Grupy wsparcia religijnych i organizacje takie jak The Dougy Center zapewniają specjalistyczne programy.

Opieka nie jest opcjonalna

Jeśli ty też żałujesz tej samej śmierci, możesz czuć się osłabiony. Pamiętaj, że dbać o swoje zdrowie psychiczne nie jest samolubne, ale niezbędne.

  • Przyznaj swój smutek i pozwól sobie go poczuć.
  • Poproś o pomoc innychczy to ktoś, kto przyniesie ci posiłek, przyjaciel, z którym porozmawiasz, czy terapeut, który cię wspiera.
  • Nie musisz się wszystkiego przejmować doskonale.

Kiedy opiekun ma wzór współczucia dla siebie, dzieci uczą się, że w bolesnych chwilach jest dobrze być łagodnym z sobą.

Wniosek

Wybór empatii zamiast kary buduje fundament zaufania i bezpieczeństwa, dzięki któremu dzieci mogą się wyleczyć. Uczą się, że nawet w najciemniejszych chwilach nie są same i że ich uczucia są ważne.

Celem nie jest naprawienie smutku dziecka, lecz chodzić obok niego, oferując mu stałą obecność, cierpliwość i miłość.