Pomaganie dziecku, które nieustannie odmawia próbki nowych produktów spożywczych, może wydawać się ciężką walką, godną wojny kulinarnej. Jednak to, co wielu dobrowolnych dorosłych interpretuje jako celowe wyzwanie, jest w rzeczywistości głęboko zakorzeniony, biologiczny mechanizm przetrwania zwany neophobia żywności. Rozumienie różnicy między normalną ostrożnością rozwojową a odpornością patologiczną jest pierwszym krokiem w kierunku przekształcenia standowań w jedzenie w ciche zwycięstwa ciekawości.

Dlaczego pojawia się neofobia: biologia, która leży za odmową

W wieku od dwóch do sześciu lat - dokładnie wtedy, gdy dzieci zaczynają twierdzić o swojej niezależności i stają się wystarczająco mobilne, aby znaleźć i umieścić rzeczy w ustach. Z punktu widzenia ewolucji ostrożność ta chroniła wczesnych ludzi przed spożyciem truciznę lub zniekształconych produktów spożywczych. Dziecko, które waży przed jedzeniem jasną czerwoną jagódkę lub dziwnego wyglądu grzyb, miało przewagę w przetrwaniu.

Badania opublikowane w Pożąd W wyniku badania, które przeprowadzono w 2003 r. w Stanach Zjednoczonych, w wyniku badania przeprowadzonego w 2003 r.źródłoW przypadku opieki nad dzieckiem, w którym dziecko ma trudności z zachowaniem się, jest to znacznie bardziej prawdopodobne, że będzie zachowywać spokój i zachować się w sposób strategiczny.

Rola temperamentu i wrażliwości zmysłowych

Nie wszystkie dzieci doświadczają neopobii w ten sam sposób. Bardzo wrażliwe dzieci Ci, którzy mocno reagują na tekstury, zapachy lub nawet dźwięk niektórych żywności, które są żuwane, mogą dłużej trwać na przyjęcie nowych przedmiotów. To samo dziecko, które odmawia muszynych gruszków, może z radością jeść krękne kijki marchewki.

Szczegółowe czynniki: dlaczego jedzenie kończy się na podłodze

Poza ogólną nowobojnością, powody odrzucenia konkretnego jedzenia są różne.

  • Wstręt do tekstury: W przypadku dzieci, które lubią purzę ziemniaka, nie można uznać, że jest to normalne, gdy są one gotowe.
  • Intensywność smaku: Dzieci mają więcej pęcherzy smakowych niż dorośli, a ich poczucie goryczności jest szczególnie ostre. Warzywa z rodziny krzyżowców (brokoły, zęby brukselskie, kale) są gorycze dla wielu młodych receptorów smaku.
  • Widoczny wygląd: Dziecko raz powiedział badaniom, że kwiat kolorowy wygląda jak martwy mózg. Trzyletni ma umysł związany z powiązaniem, a nie racjonalny.
  • /W przeszłości negatywne spotkanie: Jeden traumatyczny odcinek paczący się na kawałku mięsa, uduszający się na winogrona, zmuszony do ukończenia czegoś, co sprawiło, że czują się chory może powodować trwałą averzję.
  • Brak znajomości przez ekspozycję: Bez powtarzających się, bezciśnieniowych wprowadzania, jedzenie pozostaje wiecznie nowe. Dzieci, którym rzadko oferowane są różne produkty spożywcze (lub które widzą te same dziesięć przedmiotów na powtarzaniu) mogą nauczyć się nie ufać czemuś nieznanym. Okno eksponowania zazwyczaj zamyka się po 10 do 20 neutralnych prezentacjach.

Podstawowe strategie: podręcznik oparty na dowody

Nie ma żadnej taktyki, która by się sprawdziła, ale wiele z nich ma silne wsparcie empiryczne.

1. Zacznij nieskończenie małe

Ilość jedzenia umieszczonego na talerzu powinna wyglądać śmiesznie mała pojedynczy gruszcz, półcalowy pask pieprzu dzwonkowego, drobiazg jaj. To komunikuje dziecku, że nie ma dużych wymagań. łączyć nowe jedzenie z zaufanym ulubionym (mac i ser, zwykłe makarony, kawałki jabłka) aby stworzyć bezpieczną talerz.

2. Wielokrotne narażenie bez presji

Dzieci zazwyczaj potrzebują od 8 do 15 neutralnych wprowadzeniów, zanim przyjmą nowe pokarmy (źródłoNeutral oznacza, że umieścisz jedzenie na stole lub talerzu, sam je z widoczną przyjemnością, a nie powiesz nic o tym dziecku. Nie spróbuj, nie tylko jeden kawałek, nie będziesz to lubił. Naciskanie odwrotne, ponieważ zwiększa niepokój. Zamiast tego, wzorować ciekawość.

W przypadku, gdy dziecko ma problemy z jedzeniem, należy jeść w sposób niezmiennie, a nie sporadycznie.

3. Zabawne przedstawienie i sensoryczne badania

Strach przed nowym żywnością można złagodzić poprzez umożliwienie dziecku interakcji z nim w kontekście niejedzenia. Zrób scytujący test smaku, w którym celem jest spojrzenie na jedzenie, zapach, dotknięcie go, a może pocałowanienie ma obowiązku gry. Możesz zamienić to w grę: Spójrzmy, kto może zrobić najgłupią twarz, gdy pachnie gruszkami! lub Spójrzmy, czy możemy stawić pięć kawałek ogórki, bez ich upadku.Spożyczenie cięczyków ciasteczek do tworzenia gwiazd lub serc, ustawiało warzywa w tęczycę lub twarz uśmiechniętą i nadawanie pokarmów zabawnymi nazwami (dinosaurów dla broccoli, piratów dla dolnych rund) wszystkie stępy i zapraszamy do eksploracji.

4. Korzystaj z łańcuchów żywności i mostów smakowych

W przypadku dzieci, które lubią jeść, zestawienie żywności oznacza stopniowe przemieszczenie się z jedzenia, które dziecko już lubi, do nowego jedzenia, które jest podobne w właściwościach zmysłowych. Jeśli dziecko lubi zwykły jogurt, najpierw spróbuj dodać małą kroplę wanilii, a następnie niewielką ilość żamu truskawkowego, a następnie niewielką ilość prawdziwego truskawka.

5. wykorzystanie modelowania społecznego

Dzieci uczą się, co jeść, obserwując ludziom, którym ufają. Jedźcie razem kolację w rodzinie tak często, jak to możliwe, i upewnijcie się, że dziecko widzi wszystkich, w tym starszych siostr i sióstr, którzy jedzą nowe jedzenie. Nawet zwierzęta domowe mogą modelować jedzenie warzyw (gorotki, gruszki). Efekt modelowania rówieśników jest szczególnie silny: w środowiskach przedszkolnych dziecko, które widzi innego dziecka szczęśliwie jedzące nowe jedzenie, jest znacznie bardziej prawdopodobne, że sam spróbuje go.

Stworzenie środowiska, które wzbudza ciekawość

Podczas pracy w szkole, w której dzieci są poddawane przekupom lub grożeniom, telewizja jest wściekła, środowisko stresujące podważa wszystkie dobre strategie.

  • Strukturowany, ale zrelaksowany harmonogram: Dziecko, które głoduje, może być zbyt przytłoczone, by spróbować czegoś nowego; dziecko, które nie ma głodu, nie będzie mieć motywacji.
  • Strefa bez ekranu: Wyłącz telewizory, tabletki i telefony. Dziecko powinno skupiać się na jedzeniu i na interakcji społecznej, a nie na karykaturze.
  • Wspólna odpowiedzialność: Rodzic zapewnia, co i kiedy jest podane; dziecko decyduje, co i ile je (czasami nazywane podejściem podziału odpowiedzialności, za którym opowiada się dietetyczka Ellyn Satter).
  • Nieutralny język: W przypadku, gdy dziecko mówi, że nie lubi, odpowiedz z odpowiedź: "Ok, nie musisz go jeść. Może następnym razem. Bez wykładu.

Włączenie dzieci: od ogrodu do kuchni, a nawet stołu

Nawet małe dzieci mogą uczestniczyć w takiej działalności, że budują znajomość i dumę.

W sklepie spożywczym

Zabierz dziecko do zakupów i pozwól mu wybrać nowe owoce lub warzywa. Poproś go, aby wybrał najczerwieńsze jabłko lub największą gromadę winogron. Akt selekcji zwiększa własność; dziecko może być bardziej skłonne spróbować ich wyboru. Jeśli się oporują, nie popychaj poprzestaj i spróbuj jeszcze raz tydzień.

W kuchni

Dziecko może pomieścić tłuszcz lub użyć noża do cięcia miękkiej żywności (z bliskim nadzorem). Starsze dzieci mogą pomóc zmierzyć składniki, ustawić stół lub wybrać między dwiema metodami przygotowania: Chcesz, aby marchewki były surowe czy pieczone? Kiedy dziecko ma doświadczenie z jedzeniem, staje się to mniej dziwne i bardziej znajome.

Rośliny żywności

Nawet mała garnek z wiśni pomidorów na balkonie lub na oknie może dokonać cudownych rzeczy. Dzieci, które napoją roślinę, obserwują jej wzrost i zbierają owoce, są znacznie bardziej prawdopodobne, aby spróbować jej smaku. Proces ogrodnictwa tworzy historię wokół żywności pozytywne wspomnienia, które konkurują z strachem przed nowym.

Kiedy zaangażowanie się w życie jest negatywne

Niektóre dzieci są tak niepokojące, że nawet uczestnictwo w przygotowaniu jedzenia wydaje się przytłaczające. Jeśli dziecko odmawia dotykania surowych warzyw lub odchodzi od pracy w kuchni, respektuj ten limit. Wymuszone uczestnictwo może pogorszyć niepokoj.

Kiedy niechęć staje się niepokojem: znaki, które wskazują, że trzeba szukać pomocy

W czasie gdy większość wyzwalających się jedzących wychodzi z tego, że są niezręczni, część dzieci doświadcza trudności z karmieniem, które wymagają interwencji zawodowej.

  • Utrata wagi, niewielki wzrost masy ciała lub spadki krzywej wzrostu.
  • Dmuchanie, zatukanie lub wymioty podczas posiłków (zwłaszcza jeśli zdarza się to kilka razy w tygodniu).
  • W zależności od mniej niż 15 różnych produktów spożywczych.
  • Ekstremalny ból płacz, krzyki, ukrywanie się przed widokiem nowych żywności.
  • Polega na jednej teksturze (np. tylko na kręstkich pokarmach) bez gotowości do zmiany.
  • Selektywność, która trwa po 6-7 latach życia, zwłaszcza jeśli się pogarsza.

W tych przypadkach pediatr lub pediatr (często patolog języka mowy lub terapeutyk zawodowy z specjalistycznym szkoleniem) może przeprowadzić pełną ocenę. Leczenie zazwyczaj obejmuje program dezensybilizacji, działania integracji zmysłowej i szkolenia rodziców. Wczesne interwencje są kluczowe, ponieważ długotrwałe problemy z karmieniem mogą prowadzić do niedoboru odżywiania, opóźnienia wzrostu i trudności społecznych.Zasoby AAP)).

Trwanie cierpliwie na dłuższą metę

W przypadku dzieci, które nie chcą jeść, najtrudniejszym aspektem jest emocjonalny wpływ, jaki na dorosłych. Po tygodniach przygotowywania nowych produktów, aby zobaczyć ich nie dotykających, frustracja jest naturalna. Przypomnij sobie, że badania są jasne: powtarzające się neutralne narażenie działa, ale może potrwać miesiące, zanim dziecko przyjmie jedzenie. Proces nie jest liniowy.

Wystarczy, aby dziecko było w stanie przeżyć swoje doświadczenia, aby odnieść się do tego, co zostało osiągnięte, i zachować pamięć o tym, jak się rozwijało.Czytaj więcej)).

Ostatnie: Długa gra w karmienie

Wzrost przygodowego jedzenia nie polega na wygraniu jednego posiłku, ale na ustanowieniu podstaw na całe życie zdrowych, zróżnicowanych wyborów. Każde małe narażenie rośnie nasienie znajomości. Każde spokojne, bezpresyjne interakcje budują zaufanie. Z czasem no staje się may, i may staje się Ill spróbować. Ta transformacja następuje nie poprzez przymus, ale poprzez cierpliwość, kreatywność i głębokie szacunek dla wewnętrznego świata dziecka.