Rozumienie różnicy między karą a karą

Wiele rodziców i wychowawców używa słów kary i dyscypliny, jakby to oznaczało to samo. Nie. Kary skupiają się na tym, aby dziecko cierpiało za błąd, często poprzez wstyd, izolację lub dyskomfort fizyczny. Dyscyplina, w przeciwieństwie do tego, uczy dziecko, co robić inaczej następnym razem. Celem dyscypliny jest uczenie się, a nie ból. Kiedy dorośli przechodzą z myślenia kary na myślenie dyscypliny, otwierają drzwi do wskazówek opartych na empatii.

Ta różnica ma znaczenie, ponieważ zmienia sposób interpretacji zachowania dziecka. Dziecko, które rozlewa mleko, nie jest złe; dziecko wciąż rozwija kontrolę ruchową i osąd.

Dzieci, które doświadczają kary, często uczą się ukrywać błędy zamiast rozwiązywać problemy. Mogą stać się bardziej niepokoieni, agresywni lub bardziej odłączeni od dorosłych, którzy się nimi opiekują. Kierowanie oparte na połączeniu nie oznacza, że dzieci mogą robić to, co chcą.

Neuroznawstwo, które pomaga w zrozumieniu i połączeniu

Wśród dzieci, które są w stanie przeżyć, jest jeden z największych, a ich mózg rozwija się w odpowiedzi na jakość tych wczesnych relacji. Harvard Center on the Developing Child Wydział badań naukowych naukowych naukowców z całego świata, który w pełni udokumentował, jak reakcyjne, pielęgnujące relacje budują silne podstawy dla uczenia się przez całe życie, zachowania i zdrowia. Kiedy dziecko czuje się połączone z dorosłym, mózg dziecka uwalnia oksytocyny, hormon związany z zaufanie i więzi. Ta sama reakcja chemiczna sprawia, że dziecko jest bardziej wrażliwe na wskazówki.

To fakt neurobiologiczny wyjaśnia, dlaczego kary często się odwracają. Karające dziecko nie myśli: "W przyszłym razem będę lepiej". Dziecko myśli: "Jestem w niebezpieczeństwie i muszę się chronić". Ta reakcja samoochronna może wyglądać jak wyzwanie, kłamstwo lub wygaszenie emocjonalnie. Empatia tworzy sprzeczne warunki.

Kiedy dorosły spokojnie odzwierciedla uczucia dziecka, układ nerwowy dziecka się uspokoi.

Neurony lustra i modelowanie empatii

Dzieci uczą się empatii poprzez jej świadczenie. Nerwy lustrałe w mózgu działają zarówno wtedy, gdy osoba wykonuje działanie, jak i gdy osoba widzi, że ktoś inny wykonuje tę samą działanie. Kiedy dorośli reagują na cierpienie dziecka z spokojną zrozumieniem, dziecięce nerwy lustrale ćwiczą tę samą spokojną reakcję. Z czasem dziecko rozwija zdolność do samopoczucia i empatii. Dlatego modelowanie empatii jest ważniejsze niż wykład.

Dziecko, które doświadcza empatii, uczy się empatii. Dziecko, które doświadcza kary, uczy się, że moc i kontrola są sposobem rozwiązywania problemów.

Praktyczne zastosowania w różnych etapach rozwoju

Empatia i połączenie wyglądają inaczej w zależności od wieku i zdolności rozwojowej dziecka. Dwuletni dzieciak, który ma w sklepie spożywczym rozburzenie, wymaga od siebie odmiennej reakcji niż czternastoletni, który odmawia wykonywania zadań domowych.

Wytyczne dla dzieci i dzieci przedszkolnych

Dzieci żyją w świecie dużych uczuć i ograniczonych umiejętności językowych. Nie mają jeszcze rozwoju mózgu, który mógłby samodzielnie regulować emocje. Kiedy dziecko krzyczy, ponieważ inne dziecko wzięło zabawkę, zadaniem dorosłego jest być spokojnym zewnętrznym mózgiem dziecka.

W przypadku dzieci małych, granice powinny być proste i uprzejme. Zamiast "Przestań uderzać", spróbuj "Używamy łagodnych rąk. uderzenie boli. Pomogę ci zachować bezpieczeństwo ciała". Jeśli dziecko nadal uderza, dorosły może potrzebować fizycznie odsunąć dziecko od sytuacji.

Wspieranie dzieci w wieku szkolnym

W wieku szkolnym dzieci rozwijają się coraz bardziej rozwinięte umiejętności rozumowania i silniejsze poczucie sprawiedliwości. Coraz bardziej wpływają na nich relacje międzyludzkie. Na tym etapie na podstawie empatii prowadzone są rozmowy i wspólne rozwiązywanie problemów.

Dzieci w wieku szkolnym korzystają z wspólnego rozwiązywania problemów. Są wystarczająco duże, aby wnieść swoje pomysły i doświadczyć naturalnych konsekwencji swoich wyborów. Dziecko, które zapomina o obiedzie w domu, może czuć się głodne w szkole.

Jak przejść przez nastolatki

Wśród nastolatków występuje wyjątkowy wyzwanie, ponieważ są biologicznie zmuszeni do niezależności, a jednocześnie potrzebują połączenia. Amerykańskie Stowarzyszenie Psychologiczne Wśród tych, którzy są młodzi, jest również jeden z najważniejszych nauczycieli, który podkreśla, że ciepłe, wspierające rodzicielstwo pozostaje kluczowe w okresie dojrzewania, nawet gdy nastolatki odpychają. Empatia z nastolatkami oznacza zapamiętanie, że ich mózg jest jeszcze w budowie. Kortex prefrontalny, odpowiedzialny za podejmowanie decyzji i kontrolę impulsów, nie dojrzewa w pełni do połowy dwudziestych lat.

W związku z tym, gdy nastolatek przychodzi do domu po wyjeździe, zacznij od ciekawości, zanim zaczniesz się zastanawiać: "Co się stało dzisiaj? Martwiłem się o ciebie". To otwiera rozmowę zamiast kłótni.

Rozwiązanie powszechnych wyzwań dotyczących empatii

Nawet dorośli, którzy w pełni wierzą w rodzicielstwo oparte na powiązaniach, czasami będą mieli problemy. Wyczerpanie, stres i osobiste wyzwalacze sprawiają, że utrudniają zachowanie spokoju. To normalne. Żaden dorosły nie reaguje z doskonałą empatią za każdym razem. Celem jest postęp, a nie doskonałość. Kiedy stracisz spokój i krzyczysz lub groziesz, możesz później naprawić rozpad.

Naprawka jest jednym z najsilniejszych narzędzi w kierunku opartym na powiązaniach. Przeprosiny od dorosłego uczą dzieci, że błędy nie są końcem świata. To jest przykładem pokory i odpowiedzialności. Powiedz coś w rodzaju: "Przykni mi, że krzyczałem wcześniej. Byłem sfrustrowany, ale nie powinienem tak z tobą rozmawiać.

Spróbujmy jeszcze raz".

Kolejnym częstym wyzwaniem jest przekonanie, że empatia jest równa dozwoleniu. Wielu dorosłych obawia się, że jeśli nie ukarzą, dzieci nigdy nie będą uczyć się dobra od zła. Badania mówią inaczej. Dzieci uczą się dobra od zła poprzez jasne, konsekwentne granice w połączeniu z ciepłem emocjonalnym.

Kiedy ciężko jest współczuć

W niektórych przypadkach zachowanie rodzi się w dorosłych. Dziecko bijące brata, wielokrotnie kłamiąc się lub odwzajemniając się może aktywować własną historię lub stres dorosłego. W tych momentach najlepszym krokiem jest zatrzymanie się. Oddech. Wchodź w inny pokój przez sześćdziesiąt sekund, jeśli jest to konieczne.

Wróć następnie i zająć się zachowaniem w spokojniejszym miejscu. Dorośli mogą powiedzieć: "Potrzebuję minuty, aby się uspokoić, a potem porozmawiamy o tym". To jest wzór samoregulacji dla dziecka.

Budując emocjonalny słownictwo zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych

Wiele problemów behawioralnych wynika z braku słownictwa emocjonalnego. Dzieci, które nie potrafią wyrazić swoich uczuć, wypowiadają je. Dorośli mogą pomóc, wprowadzając słowa emocjonalne wcześnie i często.

Dla starszych dzieci nazwać bardziej nuansowane emocje jest pomocna. Zamiast po prostu "szalone", pojawia się "frustracja", "zdrość", "upokarzenie", "upokarzenie" i "nieuczciwość". Im bardziej dokładnie dziecko potrafi nazwać emocję, tym lepiej potrafi ją zarządzać. Dorośli mogą wykorzystać własne doświadczenia jako narzędzia nauczania. "Czułem się dziś naprawdę zawstydzony, gdy zapomniałem nazwę mojego kolegę".

Władza naturalnych konsekwencji w kierunkach opartych na połączeniu

Naturalne konsekwencje różnią się od kar. Naturalne konsekwencje płyną bezpośrednio z działania dziecka. Jeśli dziecko odmawia noszenia płaszcza, naturalne konsekwencje to uczucie zimna. Jeśli dziecko zostawia zabawkę na zewnątrz w deszczu, naturalne konsekwencje to mokra zabawka. Te doświadczenia uczą potężne lekcje bez konieczności nakładania przez dorosłego dodatkowej kary.

Rola dorosłego jest umożliwienie naturalnej konsekwencji, gdy jest to bezpieczne i zapewnienie empatii, podczas gdy dziecko to doświadcza. "Wiedzę, że jest niewygodne być zimnym. Mam nadzieję, że jutro zdecydujesz się przywieźć płaszcz".

W niektórych sytuacjach nie ma naturalnych konsekwencji, które są bezpieczne lub praktyczne. Dziecko nie może biegać na ulicę, aby dowiedzieć się naturalnej konsekwencji samochodu. W takich przypadkach dorośli narzucają logiczne konsekwencje. Logiczne konsekwencje są związane z zachowaniem i są stosowane z empatią. Jeśli dziecko jeździ rowerem na ruchliwą ulicę, logiczne konsekwencje są, że rower jest zabroniony do końca dnia.

Dziecko może spróbować ponownie jutro. konsekwencja nie jest arbitralna. To bezpośrednio związane z niebezpiecznym zachowaniem. Dorosły komunikuje: "Muszę zachować bezpieczeństwo.

Długoterminowe skutki dla dzieci wychowywanych w związku

Dzieci, które dorastają z empatią i powiązaniem, a nie karą, rozwijają silniejsze umiejętności samoregulacji. Uczą się zarządzać swoimi emocjami, ponieważ pozwalają im je poczuć w pełnym bezpiecznym środowisku. Rozwijają również większą samoocenę. Dzieci, które są traktowane z szacunkiem, wprowadzają w sobie przesłanie, że są godne szacunku. Ta wewnętrzna przekonacja kształtuje sposób w jaki są w kontakcie z rówieśnikami, nauczycielami i w końcu kolegami i partnerami.

W. Większy Good Science Center w UC Berkeley Wśród badań naukowych, które opublikowano w roku 2013, okazało się, że dzieci, które doświadczają empatycznej rodzicielstwa, częściej wykazują zachowania prosocjalne, takie jak dzielenie się, pomagać i pocieszać innych.

Wśród osób, które są w stanie doświadczyć kary w dzieciństwie, jest również wiele dowodów na to, że ta metoda łamię cykle traumatycznych międzypokoleniowych. Dorośli, którzy zostali ukarani jako dzieci, często walczą z rodzicami inaczej, nawet gdy chcą. Ale uczenie się empatii i powiązania daje im konkretną alternatywę. Dzięki praktyce i wsparciu mogą reagować na własne dzieci w sposób, który nie był dla nich wzór. Tak dzieje się zmiana, po pokoleniu. Każda empatyczna reakcja jest krokiem w kierunku zdrowszego systemu rodzinnego.

Stworzenie środowiska w domu, które wspiera łączenie

W domu jest łatwiejsze czy trudniejsze empatii, ponieważ jest to fizyczne i emocjonalne środowisko. W domu, w którym występuje duży stres, chaos lub ciągły hałas, zarówno dzieci, jak i dorośli mają trudności z zachowaniem kontroli.

Spotkania rodzinne są kolejnym potężnym narzędziem. Kiedy wszyscy siedzą razem i rozmawiają o harmonogramach, konfliktach i planach, dzieci czują się włączone i szanowane. Są bardziej skłonne do współpracy z decyzjami, które pomogły im podjąć. Używaj spotkań, aby uznać pozytywne zachowania, a nie tylko omówić problemy. "Zobaczyłem, że dziś rano pomogłeś siostrze z butami.

To było naprawdę miłe". Specyficzne pochwały wzmacniają zachowania, które dorośli chcą więcej zobaczyć. Połączenie buduje się w tysiącach takich małych chwil. Żadne pojedyncze interakcje nie są najważniejsze.

Zintegrowanie empatii z konfliktami między braćmi i relacjami międzyludzkimi

W przypadku rodzeństwa konflikt rodzi się w wielu rodzicach, ponieważ jest nieustannie. W przypadku rodzeństwa w sposób empatyczny należy kierować się nie osądzając, ale troszcząc się o to, kto to zaczął, skupiając się na uczuciach każdego dziecka. "Oba chcecie tej samej zabawy. To jest trudne". Następnie poprowadź ich do rozwiązania.

"Musimy to rozwiązać razem. Jakie pomysły macie?"

Dzieci korzystają z tego, że dorosły słucha, a nie natychmiast interweniuje. Małe dzieci mogą potrzebować bardziej aktywnego trenera: "Możesz powiedzieć: "Grywałem z tą ciężarówką. Czy mogę ją odzyskać za minutę?" "Co ty myślisz, że powinieneś zrobić?"

Kiedy potrzebna jest pomoc zawodowa

Niektóre dzieci mają wyzwania behawioralne, które wykraczają poza to, co może rozwiązać typowa wskazówka oparta na empatii. Dzieci z historią traumatyki, chorobami neurodyskulturowymi, takimi jak ADHD lub autyzm lub znaczącymi walkami ze zdrowiem psychicznym mogą potrzebować dodatkowego wsparcia. Organizacja od zera do trzech W ramach programu "Rozwój dzieci" można znaleźć wsparcie w zakresie rozwoju dzieci i w jaki sposób można je znaleźć.

Idąc naprzód z pewnością siebie

W przypadku dzieci, które są w stanie się znieść, wprowadzenie w życie trudności, które są wraz z nimi związane, może być niezwykle łatwe.

Zacznij od małego. Wybierz jedną sytuację, która zazwyczaj kończy się karą i spróbuj zamiast tego odpowiedzi opartej na empatii. Zauważ, co się dzieje. Dziecko może się uspokoić szybciej. Relacja może czuć się silniejsza.

Z czasem te małe zmiany doprowadzają do zupełnie innego sposobu bycia razem jako rodzina. Empatia i połączenie nie są technikami do opanowania. Są sposobem postrzegania dzieci jako całych ludzi z ważnymi uczuciami i potrzebami.